~~~ โรมแรม ### ~~~

 

“เลยเวลานานแล้วนะคะ...” เสียงกระซิบกระซาบที่ดังมาให้ได้ยินยิ่งมีผลให้หญิงสาวสวยในชุดแต่งกายกิโมโนงดงามต้องก้มหน้าต่ำลงอย่างอับอาย... ความรู้สึกภายในเดือดดาลพลุ่งพล่านจนแทบอยากลุกขึ้นมาอาละวาด

 

... หากที่ทำได้ก็คือก้มหน้านิ่งระบายความรู้สึกราวนั้นด้วยปลายเล็บที่ฝังลงกับผิวเนื้อสองมือที่ประสานกันอยู่บนตัก...

 

...เสียงคนพูดคุยรอบตัวเหมือนลอยห่างออกไปจนได้ยินเป็นเพียงเสียงที่จับความไม่ได้ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับไม่มีวันจบสิ้นกระทั่งมือแข็งแกร่งของใครคนหนึ่งจับกระชับที่ต้นแขนบางพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืนพร้อมด้วยเสียงพูดอันอ่อนโยน...

 

“พ่อขอโทษลูก...”

 

...หยาดน้ำใสที่เอ่อคลออยู่ในหน่วยตามาตลอดไหลรินลงมาสองข้างแก้มส่ายหน้าไปมาเบา ๆ เหมือนจะปฏิเสธคำขอโทษนั้นก่อนจะสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมวิ่งชนเข้ากับพนักงานสาวที่กำลังเลื่อนบานประตูเปิดออกเต็มแรง...

 

“Arisa!!!”

 

เสียงตะโกนเรียกที่ปนเปไปด้วยความรู้สึกหลากหลายหากเจ้าของชื่อดูจะไม่ยอมรับรู้อะไรอีกแล้ว... พ้นประตูห้องออกไปได้สองเท้าก็ออกวิ่งไปตามทางหลีกเลี่ยงส่วนที่มีคนพลุกพล่านอย่างคนเคยคุ้นกับสถานที่ไม่มีใครกล้าขวางหรือติดตามได้แต่นิ่งรอฟังคำสั่งจากผู้เป็นนาย...

 

“ไม่ต้องตาม...”

 

<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>

 

Ryuichi พาตนเองกลับมาถึงบ้านอีกครั้งหลังจากใช้เวลาช่วงบ่ายที่เหลือด้วยการไปแวะ Sugizo และ Shinya เพื่อนร่วมวง การพูดคุยระหว่างเพื่อนฝูงยังเป็นไปอย่างสนุกสนานเช่นเคยจนแทบลืมเวลา...

 

“คุณกลับมาพอดี...” เสียงทักทายจากแม่บ้านที่ยืนรออยู่ข้างรถทำให้คิ้วเรียวเข้มขยับเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เพราะโดยปกติเวลาเกือบห้าโมงเย็นเช่นนี้อีกฝ่ายมักจะกลับออกไปแล้วแต่นี่พูดเหมือนกำลังรอคอยเขาอยู่...

 

“มีอะไรรึเปล่าครับ?..”

 

“ดิฉันรอเอาของนี่ให้คุณน่ะค่ะ” คนพูดล้วงเอาของสิ่งหนึ่งห่ออยู่ในผ้าเนื้อนุ่มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ... “คุณผู้หญิงที่มาเมื่อเช้าคงถอดแล้วลืมไว้ตอนเข้าไปล้างมือ...”

 

....แหวนทองคำขาวเนื้อบริสุทธิ์ดีไซน์เรียบวงเล็กปรากฏต่อสายตาทันทีที่รับมาคลี่ออกดู ชายหนุ่มจับวงแหวนพลิกดูสะดุดตากับตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษภายใน...

 

“I.A...” Ryuichi พึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเงยขึ้นยิ้มให้กับหญิงวัยกลางคนตรงหน้า...

 

“ขอบคุณมากครับป้า...”

 

“ค่ะ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันลาเลยนะคะ...”

 

“ครับ...” Ryuichi ตอบรับพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง... ดวงตาคมมองตามร่างที่เดินคล้อยหลังห่างออกไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงมองแหวนในมืออีกครั้งเริ่มจะคลับคล้ายคลับคลาขึ้นมาแล้วว่าเคยเห็นสวมติดนิ้วเรียวของหญิงสาวผู้นั้นมาตลอด... ความกังวลเกิดขึ้นทีละน้อยเพราะไม่รู้ว่าแหวนนี่มีความสำคัญกับอีกฝ่ายมากแค่ไหนที่สุดโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กในกระเป๋าก็ถูกดึงออกมาใช้งาน...

 

....เสียงสัญญาณดังติดต่อกันอยู่นานจนชายหนุ่มเกือบจะนึกเปลี่ยนใจ... หากชั่ววินาทีที่จะกดปิดสายเสียงสัญญาณว่างก็หายไปบ่งบอกให้รู้ว่ามีผู้กดรับแล้วแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเรื่องให้ต้องแปลกใจเมื่อปลายสายยังคงเงียบสนิทเจ้าตัวจึงเป็นฝ่ายเริ่มกรอกเสียงลงไปก่อน...

 

“Aris ผม Ryu นะ...รบกวนคุณรึเปล่าพอดี...”

 

“R...Ryu-san” น้ำเสียงปนสะอื้นที่ได้ยินแทรกขึ้นมากลืนคำพูดที่กำลังจะออกมาไปจนหมด ใจกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุเมื่อคิดไปถึงว่าอะไรร้าย ๆ กำลังเกิดขึ้นกับอีกฝ่าย...

 

“Aris...คุณเป็นอะไร?...แล้วนั่นอยู่ที่ไหนครับ?...”

 

“ช่วยพาฉันไปจากที่นี่... Ryu...ช่วย..ฮึก...”

 

Ryuichi ไม่มีเวลาได้ซักถามอะไรอีก ทันทีที่อีกฝ่ายบอกสถานที่อยู่เวลานี้มาพร้อมกับเสียงสะอื้นอีกครั้งรถคันงามที่เพิ่
งจะเคลื่อนเข้ามาจอดเมื่อครู่ก็กลับโลดแล่นไปบนท้องถนนอีกครั้ง... สภาพการจราจรช่วงเย็นช่างไม่เป็นใจกว่าชายหนุ่มจะพาตัวเองมาถึงสถานที่ที่ได้รับการบอกกล่าวก็ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง...

 

...ดวงตาคู่งามเงยขึ้นมองเขาช้า ๆ พร้อมกับหยาดน้ำใส ๆ ที่เริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง...ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากเมื่อเขาขยับร่างเข้าไปใกล้...วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดร่างบอบบางนั้นเอาไว้... กลิ่นเครื่องหอมแบบสาวญี่ปุ่นโบราณเหมาะสมกับเครื่องแต่งกายงามวิจิตรรวยรินมาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากลมหายใจ...

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

 

“พอเถอะ Arisa” เสียงเจ้าของบ้านหนุ่มบอกหญิงสาวบอบบางในชุดคลุมอาบน้ำตรงหน้า...พลางคว้าแก้วเหล้าออกห่างจากมือเรียวนั้นด้วยความหนักใจในความดื้อรั้นของอีกฝ่าย...

 

... ตั้งแต่พาตัวกลับมาที่บ้านด้วยกันเขาก็พาขึ้นไปส่งถึงห้องนอนของตัวเองก่อนจะลงมาจัดการกับงานที่ทำค้างเอาไว้ต่อกระทั่งได้ยินเสียงแก้วหล่นแตกพอออกมาดูก็พบว่าหญิงสาวที่ตนเองคิดว่าคงนอนหลับสบายไปแล้วแอบลงมาดื่มต่ออีก...

 

“ม่าย...เอาแก้วคืนมา...” Arisa ออกคำสั่งอย่างขัดใจพลางไล่ไขว่คว้าเพื่อเอาสิ่งที่เธอคิดว่าสามารถทำให้ลืมเรื่องราวต่าง ๆ ได้กลับคืน... เสียงถอนใจออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้งเมื่อร่างกายที่แทบจะเรียกได้ว่าเปลือยเปล่าของฝ่ายนั้นกำลังเสียดสีเข้ามาหากระตุ้นความรู้สึกบางอย่างของเขาแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม...

 

“OK...หมดแก้วนี้แล้วพอตกลงนะ...” แก้วเหล้าในมือถูกส่งคืนให้อย่างไม่มีทางเลือก ฝ่ายนั้นไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธได้แต่กลืนกินน้ำสีอำพันนั้นลงไปราวกับน้ำ... และทันทีที่แก้วตรงหน้าว่างเปล่าลงอีกครั้งมือบางก็ยื่นไปที่ขวดเหล้าที่ชายหนุ่มวางหลบเอาไว้อีกทางอย่างรวดเร็ว...

 

“Arisa!!” น้ำเสียงเข้มงวดที่ใช้ทำให้คนฟังหยุดชะงักเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับทำท่าจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ดวงตาคมมองนิ่งเหมือนจะชั่งใจในปฏิกิริยาของอีกฝ่าย...

 

“ถ้าไม่มีเหล้าคุณก็คงเลิกดื่มได้ใช่มั้ย...” Ryuichi ถามเรียบ ๆ พลางคว้าขวดเหล้าที่เหลืออยู่กว่าครึ่งไป...

 

“อย่าทิ้งนะคะ... ให้ฉันดื่มเถอะ” Arisa วิงวอนออกมาเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะนำไปเททิ้งแต่ Ryuichi รู้ดีว่าหากเขาทำเช่นนั้นอีกฝ่ายก็ไม่มีทางยอมเลิกรา...

 

“ผมก็แค่อยากดื่มบ้างเท่านั้น...คุณคงไม่หวงใช่มั้ย...” แก้วว่างเปล่าตรงหน้าถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็วจนล้นปริ่มจนเกือบถึงขอบแก้ว ชายหนุ่มยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดขณะจ้องมองใบหน้าตกตะลึงของอีกฝ่ายไม่วางตา แก้วที่สอง ที่สามตามมาติด ๆ ก่อนเหล้าในขวดจะว่างเปล่าลงสมใจ...ดวงตาคมหรี่ลงมองอีกฝ่ายพลางสะบัดหัวไล่ความมึนงงเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นคว้าต้นแขนอีกฝ่ายบังคับให้ขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบนด้วยกัน...

 

.... กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าเพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่บ่ายทำให้รู้สึกผะอืดผะอมจนอยากจะอาเจียนเมื่อพาร่างอีกฝ่ายมาจนถึงเตียงนอนได้สำเร็จ...

 

“นอนซะ...” เสียงช้า ๆ สั่งออกมาไม่ต่างจากคำสั่งจากสมอง...ฝ่ายหญิงสาวเองก็ดูจะไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน... ความรู้สึกเหมือนพื้นใต้ฝ่าเท้ากำลังโคลงเคลงตลอดทางที่ขึ้นมาสู่ชั้นบนทำให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องจนไม่อาจทนนั่งอยู่ได้อีก ร่างบอบบางถลันผ่านร่างชายหนุ่มตรงไปยังห้องน้ำปลดปล่อยสิ่งที่หล่อเลี้ยงตัวเองมาตลอดบ่ายออกไปจนหมดไม่เหลือ...

 

“ไหวมั้ย...” Ryuichi ถามมาจากทางด้านหลังพลางมองดูอีกฝ่ายใช้สายน้ำชโลมใบหน้าเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น...ก่อนจะจัดการยื่นผ้าขนหนูเนื้อนุ่มที่คว้าติดมือมาส่งให้...

 

Arisa พยักหน้ารับอย่างรวดเร็วหากร่างกายกลับไม่อาจบังคับให้เป็นไปตามคำพูด... โชคดีที่ชายหนุ่มตรงหน้าระวังอยู่แล้วจึงขยับเข้าไปรวบร่างนั้นไว้ในอ้อมแขนได้ทันก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น...

 

...ความใกล้ชิดแม้จะเกิดโดยไม่ได้ตั้งใจ หากลมหายใจที่กรุ่นรดใบหน้าและเลือดเนื้อในกายที่สัมผัสได้ก็นำพาให้ทุกสิ่งเกินเลยกว่าจะจะหยุดยั้ง ปลายจมูกไล้ลงบนผิวแก้มเนียนนุ่มพราวไปด้วยหยดน้ำอย่างเผลอไผลก่อนจะเลื่อนลงมาครอบค
รองกลีบปากอิ่มเย้ายวน...

 

ร่างในอ้อมแขนสั่นสะท้านไปทั้งตัวกับสัมผัสที่ได้รับ...สองแขนยกขึ้นปัดป้องตัวเองจากแรงรุกเร้าโดยสัญชาติญาณ...หากเพียงไม่นานมือคู่เดียวกันนั้นกลับยกขึ้นโอบรัดร่างอีกฝ่ายแนบแน่น ปลายเท้าลอยขึ้นจากพื้นเบื้องล่างเมื่อไหร่หญิงสาวไม่มีโอกาสได้หวนคิดถึง...

 

หากทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับความเย็นเยียบของสิ่งรองรับเบื้องล่าง กายร้อนผ่าวของใครคนหนึ่งก็ทาบทับตามลงมาพัวพัน รุกไล่ จนแนบสนิทเป็นเนื้อเดียว...ร้อนเหมือนเปลวไฟลามเลียไปทั่วผิวกาย...ไฟที่ไม่อาจหยุดยั้งจนกว่ามันจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้...

 

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

….Hyde เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนมาหยุดยืนที่หน้าบ้านพัก...ลมหายใจหอบที่ถูกระบายออกจากปากกลายเป็นไอสีขาวเย็นยะเยือก ร่างเล็กกำมือที่ชาด้วยความหนาวขึ้นป้องริมฝีปากขณะพ่นลมหายใจ...Ha…Ha…ใส่มือ....

 

ความหนาวค่อย ๆ รุมเร้าขึ้นทีละน้อย ใบหูที่แข็งทื่อเจ็บปวดราวถูกเข็มทิ่มแทงเมื่อต้องลมหนาวที่พัดกระโชก Hyde รีบเปิดประตูเพื่อหลบให้พ้นจากสายลมเย็น

 

...ทันทีที่ก้าวเข้าไปภายในบ้านพัก...ทุกอย่างยังคงสงัดเงียบ... เตาผิงที่มอดไหม้หมดไฟไม่ได้ถูกจุดขึ้นมาอีกเลยตั้งแต่เมื่อคืนทิ้งไว้แต่เพียงเศษเถ้าสีซีดจางแลดูหมองมัว...หากมองเผิน ๆ คงรู้สึกว่าภายในบ้านไม่ได้มีการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง...ร่างเล็กรีบหันกลับไปมองบานประตูที่เขาเพิ่งเปิดเข้ามาเมื่อครู่...พลางย้อนคิดทบทวน

 

‘…ตอนไปเขาปิดประตูเอาไว้ด้วยเหรอ ?....’

 

…ความรู้สึกคลางแคลงใจเกิดขึ้นมาทันทีเมื่อคิดว่าคนที่เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาเผชิญหน้ากับเขาเมื่อครู่...ออกมาจากห้องหลังจากที่เขาออกไป...Hyde เดินตรงเข้าไปสำรวจตรงส่วนพื้นที่ทำครัว....ถาดอาหารที่พนักงานยกมาก่อนหน้าที่ J จะกลับมายังไม่ได้ถูกแตะต้อง...

 

แต่บนเคาท์เตอร์เครื่องดื่มกลับปรากฏแก้วน้ำแก้วหนึ่งวางอยู่...ปริมาณน้ำเหลือเพียงค่อนแก้ว...ครั้นพอเอื้อมมือไปแตะ...แก้วและน้ำยังอุ่นอยู่เล็กน้อย...และนั่นเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่าเมื่อครู่ J ได้ออกมาจากห้อง...

 

...แล้วตอนนี้ J ไปไหน ?....

 

...Hyde ว้าวุ่นใจขึ้นมาทันทีเมื่อความคิดในทางร้ายก่อตัวขึ้นมาภายในจิตใจ....J หนีกลับไปแล้วโดยทิ้งเขาเอาไว้...ไม่ยอมแม้แต่จะรอฟังคำขอโทษหรือจะปรับความเข้าใจกันใหม่...

 

...หรือว่าเขาจะกลับมาหาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั้นไม่ทันแล้ว...

 

ตึงง !!

 

... ร่างเล็กผลุนผันวิ่งออกมาจากส่วนพื้นที่ทำครัวโดยไม่ได้ระวังว่าจะสะดุดเข้ากับถังขยะที่วางอยู่ที่พื้น...ถังขยะใบกะทัดรัดล้มกลิ้งกระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า... ถึงแม้จะรู้สึกรุ่มร้อนใจแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่กระจัดกระจายออกมาจากภายในถังขยะ...

 

...ซองยาและแผงยาที่ถูกกินไปจนหมดแล้ว...

 

...Hyde ทรุดกายลงนั่งกับพื้นห้องช้า ๆ หยิบเอาซองยาที่กระจายเกลื่อนพื้นขึ้นมาพิจารณา...ทุกอย่างล้วนเป็นยาลดไข้...คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันเมื่อไม่รู้ว่ามันเป็นของใคร...แต่ไม่นานก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าที่นี่มีเพียงแค่เขากับ J เท่านั้นที่อยู่ด้วยกัน...ในเมื่อเขาไม่ได้ป่วย ถ้าอย่างนั้นคนที่ไม่สบายก็คงเป็นคนที่อยู่ในห้อง....

 

...เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ ?...

 

ร่างเล็กคิดทบทวนถึงช่วงวันและคืนที่ผ่านมา... ความรู้สึกอุ่นร้อนที่ได้รับถ่ายทอดมาจากร่างกายอีกฝ่ายที่เขาคิดว่าเป็นอุณหภูมิร่างกายปกติ...

 

แต่ถ้าคิดในทางกลับกันอากาศที่นี่หนาวมากกว่าโตเกียวหลายเท่า...อากาศที่เย็นเยียบขนาดนี้ร่างกายที่อุ่นจนร้อนขนาดนั้นก็คงไม่ปกติแล้ว....ทั้งเหตุการณ์เมื่อคืนที่อีกฝ่ายนั่งนิ่งเงียบไม่ยอมพูดยอมจา...แล้วยังท่าทางหงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผล...รวมถึงอาการที่ดูไม่ค่อยดีก่อนที่เขาจะตัดสินใจไปกับ Kiyoharu

 

...ทำไม ? เขาถึงไม่สังเกตให้เร็วกว่านี้...

 

ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนไม่สบายอยู่เพียงลำพังทั้งคืนโดยที่ไม่ได้อยู่ดูแล...แถมตอนเช้า J ยังต้องออกไปตามหาเขาที่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน...ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมทันทีที่ J เห็นหน้าเขาถึงได้ฉุนเฉียวใส่ขนาดนั้น.... ทั้งไม่สบายใจไม่สบายกายแถมยังต้องไปรับฟังเรื่องราวที่ทำให้ตนเองทั้งว้าวุ่นกังวลใจ...ไม่แปลกที่ J จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา...

 

...ร่างเล็กเงยหน้ามองไปที่บานประตูห้องนอนอย่างรวดเร็ว...ความรู้สึกเสียใจและหวาดหวั่นรุมเร้าขึ้นมาทีละน้อย...หากเปิดประตูไปแล้วพบเจอแต่ความว่างเปล่า...

 

...มันคือสัญญาณแห่งการสิ้นสุดของความรักครั้งนี้แล้วใช่มั้ย ?...

 

...Hyde ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้บานประตูช้า ๆ ถ้าประตูยังคงล็อคอยู่เหมือนก่อนที่เขาจะออกไป...ก็แสดงว่า J ยังอยู่...แต่ถ้าไม่...เขาจะทำยังไง ? ...

 

ฝ่ามือบางที่กำลังจะเอื้อมแตะลูกบิดประตูสั่นระริกด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่จะกำหนดชะตาชีวิตของตนเองเลยก็ปาน....ร่างเล็กหลับตาแน่นก่อนจะออกแรงบิดลูกบิดช้า ๆ

 

...แกร๊ก....

 

เสียงลูกบิดเคลื่อนไหวแผ่วเบาบานประตูหลุดออกจากสลักง่ายดาย...แต่หัวใจกลับวูบไหวยิ่งกว่าเมื่อมันคือลางร้ายของจุดจบระหว่างเขากับ J ไม่กล้าแม้แต่จะผลุนผันเปิดเข้าไปดู...เพราะกลัวว่าลางร้ายจะเป็นจริง

 

…Hyde ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาดที่จะเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวนั้นอีกครั้ง....เมื่อยังเชื่อในคำสัญญาที่อีกฝ่ายเคยให้ไว้...

 

...จะไม่ทอดทิ้งเขาไปไหน...โดยไม่บอกกล่าว...

 

บานประตูเปิดออกกว้างตามแรงผลัก...ทุกเสี้ยววินาทีที่มันค่อย ๆ แง้มออกกว้างขึ้นหัวใจก็เต้นกระชั้นถี่เร็วราวกับจะกระดอนออกมาข้างนอก... แล้วในที่สุดสิ่งปรากฏสู่สายตาคือภาพภายในห้องนอนที่ว่างเปล่าไร้เงาร่างของคนที่อยากพบมากที่สุด....

 

หัวใจกระตุกวูบชาค้างไปทันที...Hyde ยกมือขึ้นมาเกาะกุมอกเสื้อด้านซ้ายเอาไว้แน่น...หัวใจเจ็บแปลบราวกับโดนมีดเฉือน... ลมหายใจเข้าออกเริ่มติดขัดเมื่อสิ่งที่ช่วยสูบฉีดให้พละกำลังกับร่างกายโดนทำร้ายจนไม่อาจจะเยียวยารักษาได้อีกต่อไปแล้ว...

 

...เขามาไม่ทันจริง ๆ เหรอ ?....

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>