| yamamura 的个人资料-'๑'-.....MY FICTION.......照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
3月13日 Love Punish 89- 89 -
เปลือกตาบางกระพริบขึ้นลงช้า ๆ ก่อนจะเปิดออกกว้างในที่สุด... ความรู้สึกที่เหมือนถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ทำให้เจ้าของร่างเริ่มต้นขยับตัวเพื่อจะหันไปมองแล้วก็พบว่าคนมองก็คือเจ้าของอ้อมแขนที่โอบรัดอยู่รอบกายนั่นเอง... “นอนต่ออีกหน่อยก็ได้...ยังเช้าอยู่เลย...” เสียงที่ได้ยินบอกให้รู้ว่าคนพูดกำลังยิ้มกว้างอยู่แน่ ๆ... “คนมานอนจ้องหน้าใครจะหลับลง...” “ก็ตอนหลับยังน่ารักเลยนี่...” ...ผัวะ!!... “ยังไม่เลิก...” Ino บอกเสียงเย็น... ร้อนวูบที่ผิวแก้มขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนในขณะที่คนโดนซัดไปหยก “ก็น่ารักจริง ๆ จะให้โกหกว่าไม่น่ารักได้ไงล่ะ...” Ken โอบร่างที่ขืนตัวออกห่างมาแนบอกอีกครั้งพลางลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างอ่อนโยน...รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากบางช้า ๆ ก่อนจะหลับตาซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดนั้นอีกครั้ง... <<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>> Ryuichi มองภาพหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นานด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง... เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนแลเห็นเป็นประกายสวยงามภายใต้แสงแดดอบอุ่นยามเช้า... เสียงสุนัขเห่าเบา ๆ สลับไปกับเสียงหัวเราะจากทั้งเจ้าของบ้านและแขกผู้มาเยือน... สองฝ่ายยืนอยู่ทิ้งระยะห่างอยู่บนพื้นหญ้าเขียวขจีล่อนเครื่องเล่นพลาสติกในมือไปมาให้เจ้าตูบสี่ขาทั้งสามตัววิ่งไล่ส่งเสียงเห่ากันอย่างสนุกสนานจนแทบจะลืมเวลา... “Aris พักก่อนดีกว่า จะได้กินอาหารเช้าด้วย” Ryuichi เอ่ยชวนขึ้นเมื่อเห็นผิวแก้มแดงเรื่อเพราะไอแดดของอีกฝ่าย อากาศยังคงแห้งอยู่มาก... แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงแดดให้ความอบอุ่นแต่เวลาออกแรงก็ทำให้หายใจลำบากและเหนื่อยง่าย Arisa พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายพลางเดินไปทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ใต้ร่มสนามคันใหญ่โดยมีเจ้าตัวยุ่งวิ่งตามเป็นพรวน... “เมื่อคืนนอนดึก ตื่นแต่เช้าแบบนี้ไม่เป็นไรเหรอครับ...” Ryuichi ถามด้วยความห่วงใยเพราะเมื่อคืนกว่าจะพากันออกจากร้านแยกย้ายกันไปก็ล่วงเข้าวันใหม่แล้ว...พลางจัดการรินน้ำชาอุ่น ๆ ที่แม่บ้านนำมาวางเตรียมไว้ให้เมื่อครู่ยื่นส่งให้... “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ที่จริงก็ชอบตื่นเช้า ๆ ยิ่งถ้ามีที่ให้ไปล่ะก็” เสียงตอบกลับมาก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นหมุนเบา ๆ พลางมองไปที่ชายหนุ่มยิ้ม ๆ คนถูกมองทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนไปเที่ยวเคยสอ “ยังมีที่เที่ยวอีกตั้งเยอะที่น่าสนใจ...” เสียงเปรยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายช่างจำ...และสนใจที่จะดูสถานที่เกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์เก่า ๆ “อืม...เดี๋ยวกินอาหารเข้าแล้วไปลุยกันอีกวันก็ได้นะ ผมว่าง ๆ อยู่ไม่ได้ไปไหน...” Ryuichi เสนอตัวขึ้นอย่างจริงใจในขณะที่ฝ่ายนั้นตาเป็นประกายขึ้นมาราวกับได้ของขวัญถูกใจ... “จริงเหรอคะ...” เสียงขาดไปเหมือนเจ้าตัวเพิ่งนึกอะไรได้... “เอ่อ...แต่คงออกนอกเมืองไม่ได้...ตอนบ่ายมีธุระน่ะค่ะ...” “OK...ตกลงตามนี้...งั้นเริ่มกันที่.... <<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>> “Ino...ดูนี่สิ..” Ken ส่งเสียงเรียกร่างบางที่นั่งจดจ่ออยู่กับรายการโปรดหลังเสร็จจากมื้ออาหาร... Inoran เหลียวไปมองด้วยความประหลาดใจ...ฝ่ายนั้นจึงรีบขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าในมือ... “ผู้หญิงคนนี้...ใช่ที่ไปกับ Ryu เมื่อคืนรึเปล่า? Aris น่ะ...” ชื่อที่ออกมาจากปากดึงความทรงจำเมื่อคืนให้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวลูกครึ่งยิ้มง่าย ร่าเริงคนนั้น... คล้ายกันราวกับเป็นคนเดียวกับบุคคลในหน้าธุรกิจของหนังสือพิมพ์... “ภาพไม่ชัดเท่าไหร่...แต่คล้าย...” Inoran ตอบกลาง ๆ พลางไล่สายตาไปตามตัวหนังสือใต้ภาพ เพราะจากที่เห็นบุคคลที่เป็นข่าวตัวจริงน่าจะเป็นชายวัยห้าสิบเศษที่อยู่กึ่งกลางภาพมากกว่า... ....Imonoyama Kouro... ประธานบริษัทนำเข้ารถยนต์รายใหญ่.... สองคนเงยหน้าขึ้นสบตากันอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่ต่างจากคำถามที่ผุดขึ้นในใจของคนทั้งคู่... ...ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร??... <<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>> ~~~ บ้าน Ogawa ~~~ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากกรงไม้เล็ก ๆ สร้างความสุขให้เจ้าของบ้านสูงวัยได้เป็นอย่างดีระหว่างรอคอยเวลาอาหารเช้าที่ผู้เป็นภรรยากำลังจัดเตรียม... กลิ่นหอมของอาหารลอยลมมาให้ได้กลิ่นเรียกรอยยิ้มออกเพราะรู้ดีว่าอีกไม่ถึงอึดใจจะต้ “ทานข้าวได้แล้วค่ะคุณ...” เสียงบอกอ่อนโยนพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งช้า ๆ ก่อนจะบ่นพึมพำพอได้ยินถึงลูกชายคนเดียวทันทีที่ผู้เป็นสามีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ ๆ กัน... “ไม่รู้ไปเดินเที่ยวถึงไหนป่านนี้ยังไม่กลับเข้ามา...” “หืม...ตื่นแล้วรึ ไม่เห็นแต่เช้านึกว่ายังนอนหลับอยู่...” “ตื่นนานแล้วค่ะ...จะขอออกไปเดินเล่นแต่เช้าเคี่ยวเข็ญอยู่ตั้งนานกว่าจะยอมกินข้าวจนหมด แล้วดูสิสายป่านนี้ก็ยังไม่กลับ นาน ๆ จะกลับมาบ้านสักทีก็ไม่อยู่ให้เห็นหน้าเห็นตา” จบคำพูดเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังออกมาจากผู้เป็นสามีเหมือนจะปลอบใจทั้งตัวเองและภรรยาไปด้วยในตัว...เสียงพูดคุยกันเบา ๆ พร้อมกับเริ่มมื้ออาหารไปได้ไม่กี่คำ เจ้าของหัวข้อสนทนาเมื่อครู่ก็เดินผ่านประตูบ้านเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มและถุงข้าวของพะรุงพะรังในมือ... “อรุณสวัสดิ์ครับคุณพ่อคุณแม่...” “มาพอดี...” ผู้เป็นพ่อทักสั้น ๆ ส่งยิ้มนิด ๆ ให้พลางพยักพเยิดให้ลูกรู้ว่าควรจัดการอะไรสักอย่างกับผู้หญิงคนเดียวในบ้านที่กำลังทำท่าไม่สนใจว่าใครจะมาใครจะไปอยู่ตอนนี้...ลูกชายก็ส่งยิ้มกลับคืนไปให้อย่างรู้กัน... “แม่คร๊าบ...ผมซื้อทาโกะยากิร้านประจำมาให้แม่ด้วย... ไปรอตั้งแต่เขายังไม่เปิดร้านแน่ะ...” Tetsu ลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ว่างยื่นหน้าเข้าไปส่งยิ้มจนใบหน้าที่ทำเป็นไม่ใส่ใจอยู่เมื่อครู่ยอมคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้งจนได้... “ทำไมตื่นเช้านักล่ะ เมื่อคืนพ่อเห็นตีสามยังเปิดไฟในห้องอยู่เลย...” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามขึ้นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้... “อ่อ...พอดีคนโทรมาคุยเรื่องงานนิดหน่อยครับแล้วก็ง่วง ๆ เลยลืมปิดไฟ...” Tetsu บอกโดยไม่ยอมสบตา... จะบอกได้ยังไงว่าเหตุผลที่ทำให้เขานอนกระสับกระส่ายหลับไม่ลงจนรุ่งสางเพราะรอโทรศัพท์จากใครคนหนึ่ง... “งานมีปัญหาเหรอลูก...” เสียงถามจากผู้เป็นแม่ดึงความคิดที่ล่องลอยให้กลับมาอีกครั้ง... Tetsu ยิ้มให้ท่านทั้งสองอีกครั้งก่อนจะบอกให้หายกังวล... “ไม่มีอะไรหรอกครับ...ก็ยุ่ง ๆ กันนิดหน่อย...” Tetsu พยายามฝืนยิ้มพร้อมทำท่าว่าไม่มีอะไร หากนั่นยิ่งทำให้ทั้งพ่อและแม่มองสบตากันอย่างเป็นกังวล... “ถ้ามีเรื่องด่วนก็กลับไปเถอะลูก...” จบคำพูดที่ได้ยินดวงตาคู่งามก็เบิกกว้างขึ้นมองคนพูดอย่างตกตะลึงยังไม่ทันจะถามย้ำให้แน่ใจเสียงจากผู้เป็นแม่ก็ดังเสริมขึ้นมาอีก... “เป็นกังวลมากก็กลับเถอะลูก...เอาไว้มีเวลาค่อยมาอีกก็ได้...ตั๋วรถไฟคงหาได้ง่ายกว่าเดี๋ยวแม่จะขึ้นไปช่วยเก็บของ..” Tetsu มองหน้าพ่อกับแม่สลับกันไปมา... รู้ดีว่าท่านทั้งสองต้องฝืนใจแค่ไหนที่จะพูดคำเหล่านั้นออกมาแต่ท่านก็ยอมทำเพราะเห็นว่าเขาอยู่ที่นี่อย่างกระวนกระวายใจ... “ไม่ได้รีบขนาดนั้นหรอกครับแม่ ผมจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วพรุ่งนี้เช้า..วันนี้จะอยู่กวนพ่อกับแม่ทั้งวัน...อย่าบ่นรำคาญผมซะก่อนก็แล้วกัน...555” เสียงหัวเราะดังขึ้นมาผสานกันอย่างมีความสุข ภาพของใครคนหนึ่งที่รบกวนจิตใจมาตลอดดูจะลอยห่างออกไปถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นในครอบครัวที่ห่างหายมานาน... ....ก็แค่วันอีกวันเดียว... <<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>> Ryuichi กดปุ่มหยุดเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้เบา ๆ ในรถเป็นเหตุให้หญิงสาวที่นั่งหลับตาเอนกายอยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับเปิดเปลือกตาขึ้นมองช้า ๆ... “สงสัยจะมาแล้วครับรถที่มารับ...” เสียงบอกพลางชี้มือไปออกไปนอกเงาร่มไม้... ....รถยุโรปคันยาวแล่นเข้ามาจอด... คนขับชายวัยกลางคนในชุดแต่งกายเรียบร้อยก้าวเท้าลงมาพร้อมกับกวาดตามองไปทั่วบริเวณเหมือนจะหาใครคนหนึ่ง กระทั่งมาสะดุดตาเข้ากับรถสีแดงคันงามที่จอดรออยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ไม่ต้องเสียเวลาให้ม “ใช่ค่ะ...” Arisa ลอบถอนใจยาวออกมาก่อนจะเงยขึ้นส่งยิ้มให้... “วันนี้สนุกมากจริง ๆ ขอบคุณมากนะคะ Ryu-san” “ไม่เป็นไรครับ... คุณก็ทำให้ผมสนุกเหมือนกัน...” Ryuichi ตอบกลับไปตามความรู้สึก... สะดุดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นผิวแก้มอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นก่อนจะรีบเอ่ยลาพร้อมกับเปิดประตูลงจากรถไป... กริยาที่คนขับรถสูงวัยกว่าค้อมตัวให้อย่างนอบน้อมบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นธรรมเนียนปฏิบัติในตระกูลเก่า... ....คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะคลายออกช้า ๆ จะแปลกอะไรหากคนสองคนจะคบหากันโดยไม่รู้ที่มาที่ไปของอีกฝ่าย...เป็นโชคดีเสียอีกที่ความเป็นเพื่อนเริ่มต้นจากจุดนี้... <<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>> ในมุมลับตาของสวนด้านหลังรีสอร์ทร่างเล็กยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของ Kiyoharu เป็นเวลานาน...ถึงแม้อีกฝ่ายจะอ่อนโยนและมีความเข้าใจในตัวเขามากมายแค่ไหน...แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์แปรเปลี่ยนไปได้มากกว่าคำว่า “เพื่อน” เพราะ Hyde รู้ใจของตัวเองว่าแท้จริงตนเองมีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของใครกันแน่...ร่างเล็กยกสองมือขึ้นดันไหล่ร่างสูงให้ออกห่างช้า ๆ “Kiyoharu ขอบคุณนะ...“ Hyde เอ่ยออกมาเบา ๆ พลางก้มหน้านิ่ง แต่ชายหนุ่มกลับเลิกคิ้วสูงขึ้นอย่างไม่เข้าใจความหมาย “ฉันดีใจที่มีนายเป็นเพื่อน....มีนายที่คอยเข้าอกเข้าใจ...แต่ว่าคนที่ฉันรักกลับไม่ใช่นาย....” “ทำไม ? Hyde ถ้านายยังรักหมอนั่นก็มีแต่จะต้องเสียใจ....ในเมื่อแค่ความเชื่อใจหมอนั่นยังไม่มีให้นายเลย...ไม่เกี่ยวว่าเพราะฉันโผล่มาแล้วทำให้พวกนายต้องทะเลาะกันหรอก...” Kiyoharu บีบไหล่บางแนบแน่นพร้อมกับบังคับให้ร่างเล็กเงยหน้ามองสบตากับเขา “ถ้าเพียงหมอนั่นมีความเชื่อมั่น...นายคงไม่ต้องเสียน้ำตา...แล้วอย่างนี้พวกนายจะมีอนาคตร่วมกันได้ยังไง...หากต่อไปมีคนอย่างฉันเข้าไปพัวพันกับชีวิตของพวกนายอีก...จุดจบของเรื่องคงไม่ต่างกับวันนี้...ฉันคงทนเห็นนายโดนทำร้ายจิตใจจนเป็นแบบนี้ไม่ได้...ถึงแม้วันนี้นายจะไม่เลือกฉัน...แต่ก็ต้องไม่ใช่หมอนั่น...!!” Kiyoharu อธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง...เขาเป็นห่วง Hyde ทั้งในฐานะเพื่อนและคนที่ตัวเองรัก...ไม่อยากเห็น Hyde บ้าคลั่งเพราะเรื่องผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว “โดนทำร้ายเหรอ ?” Hyde รำพึงออกมาเบา ๆ พลางเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย “ฉันเคยโดนทำร้ายมากกว่านี้อีก...ความสัมพันธ์ของฉันกับ J ไม่ได้เริ่มต้นขึ้นมาง่าย ๆ เพียงแค่มองสบตาหรือเดินผ่านกันแล้วถูกใจหรอกนะ...เราฝ่าฟันเรื่องเลวร้ายด้วยกันมามาก...และฉันเพิ่งเข้าใจว่าทำไมตอนนี้ J ถึงไม่มีความเชื่อมั่น...เพราะ J กำลังกลัว...กลัวที่จะสูญเสียฉันไป....และตอนนี้เขาคงกำลังหวาดกลัวอยู่คนเดียว....แล้วนายจะให้ฉันทอดทิ้งเขา...โดยวิ่งไปหาความสุขกับคนอื่นได้ยังไง!!” Hyde ย้อนถามเสียงแข็งกลับไปพลางสะบัดตัวให้หลุดออกจากการจับกุม...เมื่อเริ่มคิดได้ว่า... ...เขากำลังมายืนทำอะไรอยู่ที่นี่ เวลานี้เขาควรจะอยู่เคียงข้าง J ไม่ใช่เหรอ ?... ร่างเล็กหันหลังให้กับ Kiyoharu ช้า ๆ เมื่อรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะมาสอบถามเรื่องราวที่เป็นเพียงปลายเหตุของเหตุการณ์เล เหตุการณ์เมื่อคืนที่ J หลีกเลี่ยงไม่ยอมจับมือเขาเอาไว้...มันทำให้เขาไม่มั่นใจจนทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลง...หากย้อนกลับไปเวลานั้นอีกครั้ง...ไม่ว่า J จะผละมือออกยังไง...เขาก็จะตามไปจับมือนั้นเอาไว้ให้มั่น...จะไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด...แล้วเวลานี้เขาจะกลับไปหาอุ้งมือที่อบอุ่นนั้นทันหรือเปล่า ? “Hyde !!...” Kiyoharu ตะโกนเรียกชื่อร่างเล็กเสียงลั่นเมื่อเห็นว่า Hyde กำลังเดินห่างออกจากเขาไปทุกที...ร่างเล็กหยุดเท้าลงชั่วครู่ก่อนจะหันมาส่งยิ้มอ่อนโยน...น้ำตาใสปริ่มลงมาอาบแก้มช้า ๆ “ขอโทษนะ Kiyoharu ...ฉันรัก J จริง ๆ ...ฉันไม่กลัวที่จะโดนเขาทำร้าย...แต่กลัวว่าตัวเองต่างหากที่จะทำร้ายตัวเองจนเจ็บปวด...ไม่ใช่แค่นั้นมันยังทำร้ายไปถึงคนที่ฉันรักด้วย...สาเหตุที่ทุกอย่างมันเลวร้ายไม่ใช่เพราะนายแล้วก็ไม่ใช่เพราะ J แต่เป็นเพราะหัวใจฉันเองที่สั่นคลอนไปตามอารมณ์ที่ถูกชักนำ…แล้วตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าที่แห่งความสุขของฉันอยู่ที่ไหน...” Hyde อธิบายพร้อมรอยยิ้มถึงแม้มันจะถูกกลบทับด้วยหยาดน้ำตา...แต่ก็ยังเป็นรอยยิ้มที่งดงามมองดูแล้วสงบสบายใจเพราะมันอิ่มเอมไปด้วยความสุข....เมื่อหัวใจค้นพบแล้วว่าความสุขที่แท้จริงคือการได้อยู่เคียงข้างกับคนรัก...ได้ฝ่าฟันทุกอย่างไปพร้อมกัน “ลาก่อน Kiyoharu ฉันไม่เคยรังเกียจที่ได้เป็นเพื่อนกับนาย...และยังคิดเสมอว่าเราจะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตลอดไป” ...ร่างเล็กหันหลังให้กับชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง...พลางก้าวเดินต่อไปช้า ๆ แต่มั่นคง...ไหล่บางที่ห่อตัวเพราะความหนาวเย็นกลับยืดออกด้วยความรู้สึกภาคภูมิ...เมื่อพบเป้าหมายของหนทางที่จะก้าวเดินต่อไปได้แล้ว... ...Kiyoharu ได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกต่าง ๆ ที่ประดังประเดเข้ามา...แต่หนึ่งในความรู้สึกนั้นคือความยินดีที่ออกมาจากส่วนลึกของหัวใจจริง ๆ เขาควรยินดีที่เพื่อนเขาได้พบกับความสุขที่ตนเองต้องการ... แถมยังรู้สึกโกรธตัวเองไม่หายที่มีความคิดอยากไปพรากเอาความสุขนั้นมาครอบครองโดยปิดหูปิดตาไม่ยอมรับรู้ว่า Hyde จะมีความสุขจริง ๆ หรือไม่ ? หากมาอยู่เคียงข้างเขา...เวลานี้ก็ได้แต่ภาวนาขอให้ Hyde อย่าไปสายเกินไป... ...จนความสุขนั้นจางหายไปหมดแล้ว... คิดมาถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็ต้องกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจเมื่อสุดท้ายเขาก็ไม่สามารถตะโกนให้กำลังใจเพื่อนรักของเขาได้...เมื่อภาพของร่างเล็กเดินห่างออกไปจนพ้นสายตา... ...ขอให้นายมีความสุข Hyde …. <<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>> 引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://virusring.spaces.live.com/blog/cns!4C4D948983D0D19A!258.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
