- 88 -

Ken ตรงไปยังห้องนอนที่อีกฝ่ายหายเข้าไปเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงก่อน...ลังเลอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือสัมผัสกับลูกบิด มันไม่ได้ล็อค..นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกตัวว่ากระทำเรื่องที่น่าอายต่ออีกฝ่ายมากขั้นทุกที ใช้อารมณ์...ทั้งที่เรื่องราวทุกอย่างไม่ใช่ความผิดของ Inoran สักนิด...

 

...สายน้ำอุ่น ๆ พัดพาฟองครีมขาวสะอาดออกจากเส้นผมสีน้ำตาลลงสู่พื้นเบื้องล่างจนเส้นผมเปียกลู่ไปกับศีรษะ... ถ้อยคำทะเลาะทุ่มเถียงยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวจนไม่ได้สนใจต่อเสียงความเคลื่อนไหวที่ใกล้เข้ามา... กระทั่งร่างกายถูกสวมกอดเอาไว้ทั้งตัวจากด้านหลังร่างบอบบางเปลือยเปล่าจึงสะดุ้งนิดๆ หันขวับกลับไปมอง...

 

“ทำอะไร...เปียกหมดแล้ว...” เสียงบอกตามออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังอยู่ในชุดที่กลับมาจากข้างนอกแล้วเวลานี้ก็เปียกไปแทบจะทั้งตัวเพราะสายน้ำ...มือบางเอื้อมออกหมายจะปิดน้ำให้ก็ถูกอีกฝ่ายคว้ามือห้ามเอาไว้...

 

“ช่างมันเถอะ...” ใบหน้าคนพูดซบลงกับไหล่เปลือยเปล่า...เส้นผมหยักศกเริ่มเปียกปอนลู่ไปกับสายน้ำขณะอ้อมแขนกอดรัดร่างบางแน่นขึ้น...

 

“ฉันไม่อยากพูดคำนี้บ่อย ๆ เลย...เพราะมันหมายถึงฉันทำผิดต่อนายอีกแล้ว...ขอโทษนะ Ino”

Inoran หลับตาลงช้า ๆ เพื่อซึมซับคำพูดนั้นลงไป...สายน้ำอุ่นที่เหมือนจะสาดซัดจนบาดเนื้อเมื่อก่อนหน้ากลับกลายอบอุ่นอ่อนโยน...

 

....คำขอโทษที่ได้มาไม่ใช่เพื่อลบล้างความโกรธขึ้ง...หากเพื่อลบเลือนความเสียใจ...ถ้อยคำรุนแรงที่ออกจากปากไม่ได้ล่วงหล่นรายเรี่ยตามทาง...หากมันจะเข้าไปทำความเจ็บปวดในใจของใครคนหนึ่งเสมอ...

 

“ช่างเถอะ...” คำพูดเหมือนกันกับที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่...มือบางยกขึ้นปาดสายน้ำออกไปจากใบหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงเบา...

 

“ฉันก็ต้องขอโทษเหมือนกัน...แต่ฉันอยากให้นายเชื่อ ไม่ว่า J หรือ Ryu... จะไม่มีวันตั้งใจทำร้ายคนที่พวกเขารักแน่...”

 

“พอเถอะ Ino” Ken คลายอ้อมแขนพลิกร่างบางให้หันกลับมา... “ฉันเข้าใจแล้ว...ฉันเชื่อคำพูดนาย แล้วฉันเองก็จะทำให้ได้เหมือนกัน...จะไม่ทำให้นายเสียใจ” ดวงตาเรียวรีมองสบดวงตาคู่งามตรงหน้านิ่ง..หยาดน้ำเกาะพราวที่ใบหน้าไม่เว้นแม้แต่ที่เรียวปากบาง...สวยงามราวกับภาพวาด...ริมฝีปากได้รูปแนบจูบลงไปบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน...กลิ่นครีมอาบน้ำหอมกรุ่น สัมผัสนุ่มลื่นบนผิวแก้มก่อนรั้งตัวอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู...

 

“Ino...อย่าบอกว่าเราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก...ฉันจะไม่มีวันยอมให้ระหว่างเราเป็นแบบนั้น...” Ken คลายอ้อมแขนออกอีกครั้ง...สองมือเลื่อนขึ้นประคองใบหน้างามที่ขยับขึ้นลงรับคำพูดของตนเอาไว้อย่างอ่อนโยน...ริมฝีปากอุ่นแนบจูบลงไปช้า ๆ ร่างบางปิดเปลือกตาลงรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ... ฝ่ามืออุ่นลูบไล้ไปทั่วผิวกายเปียกลื่นในขณะที่ปลายลิ้นก็ยังคงวนเวียนดูดดื่มความหวานจากริมฝีปากอิ่มอย่างไม่รู้เบื่อ..เสียงครางเบา ๆ ในลำคอพร้อม ๆ กับอุณหภูมิในร่างกายที่เริ่มพุ่งสูงขึ้นจนไม่ต่างจากสายน้ำที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง...

 

“อ่ะ...Ken...จะทำในนี้เหรอ...” เสียงลมหายใจติดขัดออกเมื่อร่างกายถูกซุกไซ้เบียดชิดกับผนังกระเบื้องเคลือบ...ไม่มีเสียงตอบจากอีกฝ่ายหากริมฝีปากอุ่นที่เริ่มขบเบา ๆ ไปทั่วแผ่นอกเรื่อยลงไปไล้วนอยู่ที่หน้าท้องแบนราบก็เป็นคำตอบได้อย่างดีอยู่แล้ว... ร่างบางหอบหายใจถี่กระชั้นรัวเร็วยิ่งขึ้นเมื่อส่วนอ่อนไหวกำลังถูกมอบสัมผัสหยอกเย้าและเร่งเร้าสลับกันไปมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่...

 

“อื้อ..อ...K...Ken...อ๊า...” ร่างบางกรีดร้องปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาพร้อมกับหอบหายใจจนแผ่นอกสะท้อนขึ้นลง

... ชายหนุ่มกลืนกินสิ่งที่ตามมาลงไปก่อนจะเลื่อนกายขึ้นจุมพิตที่ริมฝีปากบางนั้นอีกครั้ง...ผิวแก้มแดงระเรื่อ ซบลงบนบ่าของชายหนุ่มตรงหน้าทันทีที่ฝ่ายนั้นถอนริมฝีปากออก...ลำแขนแกร่งสอดประคองร่างนั้นไว้คลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

 

“Ino...น่ารักจัง...” คำชมที่มาจากความรู้สึกภายในกลับไปกระทบความรู้สึกที่พยายามเก็บซ่อนเอาไว้ในใจจนเสี
ยงเรียบ ๆ เอ่ยขัดขึ้นมาทันที...

 

“น่ารักเหรอ...น่ารักยังไงฉันก็เป็นผู้ชายนะ...ถ้านายลืมฉันจะช่วยเตือนความจำให้...”

Ken เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยกับคำพูดที่ได้ยิน...อึ้งไปอีกครู่จึงเริ่มจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงกำลังนึกถึงเรื่องเมื่อตอนหัวค่ำอยู่แน่ ๆ...

 

“เอ่อ...Ino...คือว่า...”

 

“เงียบ...แล้วอยู่เฉย ๆ...” คนพูดยกแขนขึ้นโอบรอบคอชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะไล้มือลงไปเบา ๆ บนใบหน้าลากผ่านลำคอลงไปที่เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มโชกพร้อมกับเริ่มต้นปลดกระดุมออก...เจ้าของร่างรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มนิด ๆ เอาไว้เมื่อพอ

จะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังจะพิสูจน์ด้วยวิธีไหน...

 

Inoran เงยขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้งขณะดึงเสื้อให้พ้นออกไปจากไหล่กว้าง ก่อนจะขยับร่างเข้าไปใกล้ ลำแขนแกร่งรีบยกขึ้นโอบเอวบางไว้หลวม ๆ เมื่อฝ่ายนั้นเริ่มต้นจูบแผ่ว ๆ ที่ริมฝีปากเรื่อยลงมาถึงปลายคาง...ใบหน้าคมเงยเปิดทางให้เมื่อริมฝีปากบางสวยลากผ่านลำคอไปจนถึงแผ่นอก...มือบางแตะอยู่ที่เอวหนาสั่นนิด ๆ จนเจ้าของร่างรู้สึกหากทำเป็นไม่รับรู้...ก่อนจะจับมือบางนั้นเลื่อนลงไปที่ขอบกางเกงยีนส์สีเข้ม...

 

Ken อมยิ้มมองร่างบางที่เริ่มทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าพร้อมกับมือบางที่เริ่มขยับปลดกระดุมกางเกงออกอย่างเชื่องช้า...ทุกสัมผัสเหมือนจะท้าทายและหลีกหนีไปพร้อมกัน...ปลายลิ้นสัมผัสแผ่วเบาที่ส่วนปลายก่อนริมฝีปากจะเข้าครอบครอง... กางเกงเลื่อนลงมาอยู่ที่สะโพกขณะมือแกร่งเริ่มแทรกเข้าไปในเรือนผมสีน้ำตาลเพื่อระบายความร้อนรุ่มในกาย...

 

“พอเถอะ Ino” มือแกร่งจับกระชับต้นแขนบางแทบจะกระชากขึ้นมาตามแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า...แผ่นหลังเปลือยเปล่าแนบชิดกับผนังเรียบลื่นอีกครั้ง... ใบหน้าแดงเรื่อก้มต่ำไม่ยอมสบตายิ่งเป็นสีเข้มขึ้นอีกเมื่อได้ยินเสียงกระซิบแหบพร่า
ที่ข้างหู...

 

“ฉันอยากเข้าไปในตัวนายมากกว่า...” ร่างกระตุกเฮือกหลุดเสียงร้องออกมาเบา ๆ เมื่อท่อนขาแข็งแกร่งภายใต้กางเกงยีนส์เนื้อหนาแทรกสอดเข้ามารุกเร้าส่วนอ่อนไหวอย่างจงใจ...ริมฝีปากได้รูปประทับจูบหนักหน่วงร้อนแรงเรื่อยลงมาซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอขาวสะอาด...ก่อนจะสอดแขนรั้งขาเรียวบางให้เปิดทาง...มือแกร่งละจากส่วนนั้นเข้าหาช่องทางอ่อนนุ่มอย่างไม่รอช้า...

 

“อ่ะ...” ร่างบางสะดุ้งผวาเข้ากอดชายหนุ่มแนบแน่นเมื่อฝ่ายนั้นเริ่มแทรกกายเข้ามาแทนที่นิ้วมือเรียกเสียงครางออกมาในทุกจังหวะการแทรกกายที่เร่าร้อนรุนแรง...เปลือกตาบางข่มแน่นเมื่อความหฤหรรษ์ถาโถมไปทั่วร่าง...

 

“อื้อ...อะ...อ๊าาา...”

 

“อ่า...” ใบหน้าคมสะบัดแหงนเงยพร้อมกับหลั่งเข้าไปในกายอีกฝ่ายจนหมด...รู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่หน้าท้อง ร่างในอ้อมแขนซบหน้าลงกับซอกไหล่อีกครั้ง เสียงหอบหายใจดังผสานกันจากทั้งสองร่าง.... มือแกร่งเลื่อนลงกระชับที่เอวบางก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกมาอย่างนุ่มนวล... โอบกอดร่างในอ้อมแขนเอาไว้พร้อมกับปลดเปลื้องพันธนาการที่ยังค้างคาอยู่ออกไปก่อนสายน้ำอุ่นจะรดลงชโลมร่างทั้งสองร่างอีกครั้ง...

 

“ยังไงก็น่ารักอยู่ดี...” เสียงเจ้าเหมียวที่กอดรัดคลอเคลียไม่ห่างดังอยู่ข้างหูทำเอาคนฟังหน้าตึงดันตัวออกห่างทันที...เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะช้อนอุ้มร่างนั้นขึ้นมาในอ้อมแขนพาเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว...

 

“พิสูจน์หลาย ๆ ครั้งอาจจะยอมเปลี่ยนคำพูดนะ...” แมวเจ้าเล่ห์คายแผนในใจออกมาจนได้ก่อนจะโถมกายลงทาบทับอีกฝ่ายแนบสนิทอีกครั้ง... ร่างข้างใต้ดิ้นรนขัดขืนได้ไม่นานก็ต้องเปลี่ยนเป็นโอนอ่อนไปอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา
 

....ขอเพียงซื่อสัตย์ต่อหัวใจเราเอง...มีหรือจะค้นไม่เจอความสุข...

 

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

- ย้อนกลับมาที่บ้านพัก -

 

ร่างเล็กยืนสะอึกสะอื้นทั้งน้ำตา...ร้องไห้ออกมามากมายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ...เมื่อก่อนไม่ว่าจะพบเจอเรื่องราวเลวร้ายใด ๆ หลายครั้งที่ชายหนุ่มผมทองทำร้ายร่างกายและจิตใจเขา...ก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดหัวใจมากมายเท่าครั้งนี้...เพราะคราวนี้เขาทำร้ายอีกฝ่ายให้เจ็บปวด...ตัวเองเลยต้องเจ็บปวดยิ่งกว่า...เมื่อทุกอย่างที่ร่วมสร้างกันมากำลังพังทลายลง...ด้วยมือของเขาเอง

 

... เสียงร่ำไห้อย่างปวดร้าวใจดังแว่วไปให้คนที่ยืนนิ่งอยู่อีกด้านของประตูห้องนอนภายในได้ยินชัดเจน... J หลับตากัดริมฝีปากแน่นเมื่อความรู้สึกเจ็บปวดในใจเวลานี้คงไม่ต่างกัน....

 

...เขาควรทำยังไง ? กับความสัมพันธ์นี้...เมื่อก่อนเขาเคยเอาแต่ใจดื้อดึงบังคับอีกฝ่ายให้อยู่ร่วมกับเขา...ผลสุดท้ายก็มีแต่ความเจ็บปวด...จนต้องตัดสินใจทอดทิ้งหนีหายไป...เพราะคิดว่าเวลาคงช่วยให้เขาได้ลืมเลือน...

 

...แต่เมื่อเวลาไม่ช่วยให้ลืมเลือน...ความทรงจำต่าง ๆ ยังคงฝังแน่นอยู่ในหัวใจ...แต่ก็เพราะไม่ยอมลืมเลือน...เลยทำให้โอกาสกลับมาอีกครั้ง...ทั้งๆ ที่คิดว่าหากยังจดจำเรื่องเลวร้ายในอดีตที่สู้อุตส่าห์ฝ่าฟันมา....คงไม่มีสิ่งใดมาแยกเราจากกันได้...ทั้ง ๆ ที่เชื่อเช่นนั้น...

 

...แต่แล้วทำไม ?...

 

J ทรุดกายลงนั่งพิงบานประตูก้มหน้าขบคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ อย่างละเอียด...เขารัก Hyde นี่เป็นเรื่องจริง...แล้วที่ผ่านมาเขาก็รับรู้มาตลอดว่า Hyde เองก็รักเขาเช่นกัน...แล้วเวลานี้ความรักของเขาลดน้อยลงแล้วเหรอ ?...

 

‘ไม่ !!...‘ เสียงเถียงในใจย้อนกลับมาทันที...เขาไม่ได้รัก Hyde น้อยลง...แล้วทำไมถึงเลิกที่จะเชื่อมั่นในความรักของตัวเองที่มีต่ออีกฝ่าย ?....

 

...ก็เพราะรักมากน่ะสิ !!...

 

...ยิ่งผ่านไปนานวันมันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ...ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บปวดมากหากต้องแยกจากกัน...และตัวเขาเองเริ่มไม่แน่ใจว่า Hyde จะยิ่งรักเขามากขึ้นเหมือนกับที่เขารู้สึกหรือว่ามันจะลดน้อยลง....หาก Hyde ได้พบเจอกับคนที่เข้าอกเข้าใจตนเองได้ดีกว่าเขาที่เป็นอยู่ตอนนี้...

 

….ปังงง !!!....

 

“J…!!...เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ !!” เสียงทุบอย่างแรงตามมาด้วยเสียงร้องไห้และโวยวายของร่างเล็กที่อยู่ภายนอก...ยิ่งทำให้ชายหนุ่มปวดแปลบในหัวใจ

 

...อย่าทำให้ฉันต้องรู้สึกผิด...ที่เฉยเมยต่อนาย...ในเมื่อก่อนหน้านี้นายเป็นฝ่ายเฉยเมยต่อความรู้สึกของฉันก่อน....

 

“J…!! ออกมาพูดกันให้รู้เรื่อง !!” Hyde แทบจะร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง...ตอนนี้ไม่ว่าเรื่องราวใดก็ทำให้จิตใจสงบลงไม่ได้แล้ว...เพราะรู้ดีว่าถ้าตนเองไม่ทำอะไรสักอย่าง...เวลาที่ J จะไปจากเขาคงใกล้เข้ามาทุกที

 

...แต่ไม่ว่าเขาจะโวยวายมากแค่ไหน ? สองมือรัวทุบประตูจนแดงช้ำ...แต่คนที่อยู่ภายในยังคงนิ่งเงียบ...เฉยเมยและเย็นชาราวกับเขาไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้....

 

“J !!....ได้โปรด....ฮึก.....ฮ....” ร่างเล็กซบหน้าลงกับประตูสะอึกสะอื้นอย่างหนักออกมาอีกหน...เฝ้ารอเวลาให้ J ใจอ่อนยอมออกมาพูดปรับความเข้าใจกับเขา....แต่ไม่ว่าจะรอนานเท่าไหร่....บุคคลภายในยังคงนิ่งเฉย...ไม่แม้สักนิดที่จะส่งเสียงตอบกลับมา...Hyde ปาดเช็ดน้ำตาออกจากสองแก้มแรง ๆ เมื่อคิดไปถึงคนที่ทำให้เรื่องราวเลวร้ายนี้เกิดขึ้น

 

...Kiyoharu !!....

 

“Kiyoharu พูดอะไรกับนายใช่มั้ย ?” เสียงถามแผ่วเบาที่ลดผ่านบานประตูไป...ทำเอาชายหนุ่มที่นั่งพิงประตูอยู่อีกฝั่ง...ต้องเงยหน้าขึ้นมาทันที

 

“J หมอนั่นพูดอะไรกับนายกันแน่ ?!!” Hyde ตะคอกถามกลับไปอีกครั้ง...แต่เมื่อภายในยังคงนิ่งเงียบ..ร่างเล็กจึงต้องตัดสินใจเด็ดขาดเพราะเมื่อหาคำตอบกับ J ไม่ได้...อีกคนที่จะตอบได้คือ Kiyoharu…

 

“ถ้านายไม่ตอบฉันจะไปถามหมอนั่นเอง !!”

 

ทันทีที่ได้ยินคำประกาศชัดเจน...J ต้องเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ....ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้งพลางครุ่นคิดตัดสินใจอย่างเอาเป็นเอาตาย...เมื่อหัวใจเริ่มสับสันมากขึ้นทุกที...

 

...ถ้าปล่อยให้ Hyde ไปคราวนี้...แล้วคำปลอบโยนของ Kiyoharu ทำให้หัวใจของ Hyde เปลี่ยนแปลง....เขาอาจต้องสูญเสียอีกฝ่ายไปตลอดกาล....

 

...ปึงง !! ....

 

เสียงวิ่งตึงตังพร้อมกับประตูที่ถูกกระชากออกอย่างแรง...ทำให้ J รับรู้ได้ทันทีว่า...Hyde คงจะไปหา Kiyoharu ตามที่เจ้าตัวประกาศไว้เมื่อครู่

 

“โธ่เว้ย !!!” J สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อไม่อาจห้ามปรามหัวใจไม่ให้เป็นห่วงอีกฝ่ายได้...

 

“Hyde !!” ชายหนุ่มผลุนผันเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างรีบร้อน...แต่ภาพตรงหน้ากลับว่างเปล่า...ครั้นพอเหลือบมองไปที่ประตูจึงเห็นว่าประตูยังคงถูกเปิดค้างเอาไว้...คงเพราะ Hyde รีบร้อนออกไป...J ยืนลังเลอย่างใช้ความคิดหากเขาตามไปจะอยู่ในฐานะอะไร ?เมื่อตอนนี้ความรู้สึกของคำว่า “คนรัก” สำหรับเขามันด้วยค่าลงทุกที

 

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

ด้าน Hyde ที่วิ่งผลุนผันออกมาจากบ้านพักโดยลืมแม้แต่จะหยิบเอาเสื้อโค้ทตัวหนาติดมาด้วย... ร่างเล็กปาดเช็ดน้ำตาออกไปจากใบหน้าขณะที่เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเพื่อให้พบเจอกับคนที่เขาเรียกว่าเพื่อนสนิท...และไม่เคยคิดว่าการที่ได้พบเจอกับเพื่อนโดยบังเอิญจะทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับ J เลวร้ายลงไปทันที

 

“Kiyoharu !!” Hyde ตะโกนเรียกอีกฝ่ายเสียงลั่น...ก่อนจะหอบหายใจแรงอย่างเหนื่อยอ่อน...เมื่อเขาวิ่งตามหาอีกฝ่ายไปทั่ว

ทันทีที่เหลือบมาเห็นร่างเล็ก Kiyoharu จึงหันไปสั่งความอะไรบางอย่างกับทีมงาน ก่อนจะปลีกตัวออกมา ใบหน้ายังคงแย้มยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี

 

“ไง...ฉันนึกว่านายจะอยู่ที่บ้านไม่ออกไปไหนแล้วซะอีกนะวันนี้”

 

“ก็เพราะนาย !!! เพราะนายคนเดียว !!” Hyde ตะคอกใส่หน้าเพื่อนรักเสียงลั่น...จนทีมงานที่ยืนเตรียมงานอยู่ไกล ๆ ต้องหันมามอง...

 

“มาทางนี้ก่อนซิ...” Kiyoharu ดึงแขนอีกฝ่ายให้ตามไปในสวนอีกด้านของรีสอร์ทที่ค่อนข้างลับตาคน...เพราะพอจะเดาอะไร ๆ ได้เลา ๆ จากท่าทางและอารมณ์ของอีกฝ่าย...ที่สำคัญดวงตาของ Hyde ยังแดงช้ำเหมือนกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก...ถึงแม้น้ำตาจะเหือดแห้งไปแล้วแต่มันยังคงทิ้งร่องรอย

 

“ปล่อย !!“ Hyde สะบัดแขนให้หลุดออกจากการจับกุม...เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่อยู่ในสายตาของใครอีกแล้ว

 

“นายไปพูดอะไร ? กับ J กันแน่ !!...เรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้ !! ...เมื่อคืนฉันก็บอกนายชัดเจนไปแล้ว...อย่าให้ระหว่างพวกเราไม่เหลือแม้แต่ความเป็นเพื่อน !!” Hyde รัวถามพลางตะคอกใส่ Kiyoharu ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

“ใจเย็น ๆ Haido....เรื่องที่ฉันคุยกับหมอนั่น...ก็แค่ได้บอกความรู้สึกตัวเองออกไป...”

 

“แล้วนายจะบอกทำไม ?!! นายไม่รู้หรอกว่า...คำพูดนายกำลังทำร้ายฉัน...นายมีความสุขเหรอที่เห็นฉันเจ็บปวด !!” Hyde ยังคงโวยวายใส่ Kiyoharu อย่างรุนแรง...ความรู้สึกเศร้าเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ราวกับดำเนินมาถึงขีดสุด...ไม่อาจแม้แต่จะควบคุมสติอารมณ์ไว้ได้อีกแล้ว

 

“Hyde !! นี่ฟังก่อนได้มั้ย ? ฉันไม่มีทางมีความสุขที่นายเจ็บปวด....แต่ถ้าแค่คำพูดของฉันมันทำให้หมอนั่น...ทำให้นายเสียใจได้ขนาดนี้ หมอนั่นก็ไม่มีวันทำให้นายมีความสุขเหมือนกัน !!” Kiyoharu เริ่มใช้เสียงดังขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ยอมรับฟังสิ่งใดของร่างเล็ก

 

“ไม่จริง !! ฉันมีความสุขอยู่ดี ๆ นายก็มาทำลายมัน !! นายไม่เข้าใจ.....นายไม่เข้าใจ!! ฉันรัก J นะ....ฮึก....ฮ...” Hyde โวยวายพลางตรงเข้าไปกระชากเสื้ออีกฝ่ายอย่างหัวเสีย...น้ำตาที่เพิ่งปาดเช็ดไปเมื่อครู่...ไหลออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้น...

 

...ทั้งโวยวาย...ทั้งร้องไห้....ทั้งร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง....เป็นสิ่งที่ Kiyoharu ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็น...

 

...หมอนั่นทำให้นายเป็นไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ...Hyde ?...

 

Kiyoharu กัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ....ยิ่งได้รู้ว่า Hyde รัก J มากแค่ไหน...เขาก็ยิ่งอยากแย่งชิงมา...เพราะไม่อยากเห็น Hyde บ้าคลั่งเพราะผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว

 

“Hyde !!!...” Kiyoharu ตะโกนเรียกชื่อร่างเล็กเพื่อเรียกสติ... สองแขนก็พยายามรวบเอาร่างเล็กที่กำลังโวยวายใส่เขาไม่ยอมหยุดตอนนี้ให้สงบสติอารมณ์ให้ได้...ชายหนุ่มรวบเอาร่างเล็กมากอดไว้แนบอก...โอบรัดวงแขนแนบแน่นเพื่อให้ Hyde เลิกโวยวาย

 

“Hyde…ฉันรักนายนะ !! รักมาก่อนหมอนั่นด้วยซ้ำ...ยิ่งเห็นนายบ้าคลั่งเพราะเรื่องของหมอนั่นมากขนาดนี้...ฉันยิ่งทนไม่ได้!! อยู่กับหมอนั่นนายมีแต่จะโดนทำร้าย...เชื่อฉันเถอะฉันจะทำให้นายมีความสุขมากกว่าอยู่กับหมอนั่นแน่ ๆ” Kiyoharu เผยความรู้สึกในใจออกไปอย่างชัดเจนว่าต้องการให้ Hyde มาอยู่เคียงข้างตน...เขาอยากปกป้องร่างเล็กนี้ด้วยอ้อมกอดของเขา...

 

...ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเพื่อน Hyde หยุดการดิ้นรน...เลิกร้องตะโกนโวยวาย...ก่อนจะยืนนิ่ง ๆ อยู่ในอ้อมกอดของ Kiyoharu ฝ่ามือแกร่งที่ไล้ลูบอยู่บนเส้นผมเพื่อปลอบโยน...ทำให้ Hyde สงบลงได้มาก...ความรักที่อีกฝ่ายมีต่อเขาราวกับจะถ่ายทอดมาสู่หัวใจช้า ๆ

 

...แต่ภาพร่างเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของ Kiyoharu กลับอยู่ในสายตาของใครบางคนโดยไม่ได้ตั้งใจ...ทุกถ้อยคำที่ต่างฝ่ายต่างพูดออกมา...ชายหนุ่มผมทองล้วนได้ยินมันหมดสิ้น...

 

….พายุกำลังพัดถล่มหัวใจเขา....

 

ดวงตาเรียวรีนิ่งค้างราวกับเบื้องหน้ามีแต่ความว่างเปล่า...บางทีเขาอาจไม่สมควรจะมายืนอยู่ตรงนี้เพื่อรับรู้...ความรู้สึกของคนทั้งคู่

 

....ถ้าไม่ได้รับรู้ก็คงจะไม่เจ็บปวด...

 

...J หันหลังให้กับคนทั้งสอง...พลางก้าวเดินออกไปช้า ๆ ไม่ยอมแม้แต่จะหันหลังกลับมามองแม้แต่เพียงแว่บเดียว...ก่อนจะเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น...จนกลายเป็นวิ่งเต็มกำลัง...

 

...ต้องออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด...ไปให้ไกล ๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวที่จะทำร้ายจิตใจมากไปกว่านี้...เพราะรู้ดีว่า Hyde คงไม่กลับมาหาเขาอีกแล้ว...

 

J วิ่งสุดฝีเท้ากลับมาที่บ้านพัก...ก่อนจะหอบเหนื่อยจนตัวโยนเมื่อก้าวเข้ามาทรุดกายนั่งลงบนโซฟา...ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับการหายใจ...หัวใจเต้นกระชั้นถี่เร็วราวกับจะตอกย้ำว่าเวลานี้...เขาไม่อาจสงบใจได้อีกแล้ว...เมื่อลางสังหรณ์แห่งการพังทลายใกล้เข้ามาทุกที...แล้วสิ่งที่เขาทำได้มีแค่รอเวลาให้ Hyde กลับมายืนยันจุดจบของความสัมพันธ์นี้เท่านั้นน่ะเหรอ ?

 

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>