…แสงแดดยามเช้าของภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะกำลังปลุกให้ชายหนุ่มมผมทองที่นอนหลับสนิทตั้งแต่เมื่อคืนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้ายังคงพร่าเลือน...ต้องใช้เวลาสักครู่เพื่อปรับสายตา...อาการปวดมึนศีรษะลดน้อยลงการได้พักผ่อนอย่างเต็มที่คงช่วยได้มาก

 

…J พลิกกายขึ้นมานอนหงายจ้องมองฝ้าเพดานอย่างเลื่อนลอย...ค่อย ๆ ไล่อาการง่วงงุนยามเช้าออกไปช้า ๆ และเมื่อสติทุกอย่างกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์อีกครั้ง...ดวงตาเรียวรีก็หันขวับกลับไปมองที่นอนข้างกายอย่างรวดเร็ว...ภาพที่นอนข้างกายว่างเปล่าและเย็นเยียบราวกับไม่มีใครนอนมาตั้งแต่เมื่อคืน

 

….J ผุดลุกลงจากเตียงไปทันที...สาวเท้ายาว ๆ เมื่อคิดว่าบ้างที Hyde อาจจะอยู่ข้างนอก...บริเวณห้องนั่งเล่นว่างเปล่ารวมไปถึงห้องครัว ชายหนุ่มผลุนผลันไปเปิดประตูห้องน้ำ...แต่ภาพที่พบกลับว่างเปล่าพื้นห้องน้ำยังคงแห้งสนิทไม่มีร่องรอยว่ามีคนมาใช้

 

...Hyde ไม่ได้กลับมาตั้งแต่เมื่อคืน...

 

อารมณ์หงุดหงิดที่คิดว่าจะหายไปตั้งแต่เมื่อคืนกลับมาครุกรุ่นอยู่ในอกอีกครั้ง...แถมคราวนี้ยังมีความเป็นห่วงเพิ่มเข้ามาอีก...J ตรงไปที่อ่างล้างหน้า...ใช้น้ำอุ่น ๆ ลูบไล้ใบหน้าแรง ๆ เพื่อไม่ให้ตนเองคิดอะไรฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้

 

...ออกไปตามแล้วพากลับมาก็สิ้นเรื่อง...

 

พอคิดได้อย่างนั้น J ก็คว้าเอาเสื้อกันหนาวตัวหนาขึ้นมาสวมพร้อมกับก้าวออกไปจากบ้านพักอย่างรวดเร็ว...ถึงอาการป่วยจะยังไม่หายเป็นปลิดทิ้ง...แต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงมากขึ้นกว่าเมื่อวาน...ที่สำคัญอาการร้อนใจมันมีมากกว่าหลายเท่านัก

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

“Kiyoharu !! “ J ตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงลั่นพลางหอบหายใจเบา ๆ เมื่อตนเองเดินตามหา Kiyoharu อยู่นาน...ภาพที่เห็นคือ Kiyoharu ที่กำลังอยู่กับทีมงาน...คาดว่าคงกำลังเตรียมตัวทำงานกันตั้งแต่เช้า...และที่สำคัญไม่มี Hyde ยืนอยู่ตรงมุมไหนในกลุ่มคนเหล่านั้น...

 

...เสียงเรียกนักร้องนำของตนที่ดังลั่นทำให้ทีมงานทั้งหมดต้องหันไปมองอย่างสนใจ...ก่อนที่นักร้องนำเจ้าของชื่อจะสาวเท้าออกไปหาบุคคลที่เรียกตนเมื่อครู่...ใบหน้ายังคงระบายรอยยิ้มน้อย ๆ

 

“อรุณสวัสดิ์...”

 

“Hyde อยู่ที่ไหน ?!!” เสียงแข็งเอ่ยถามแทนคำทักทายตามมารยาท...คิ้วเรียวยาวของ Kiyoharu เลิกขึ้นสูงเมื่อได้ยินคำถามจากคนตรงหน้า

 

“กลับไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว...Hyde แวะมาคุยกับทีมงานได้ไม่นานก็ขอตัวกลับไป...นายไม่เจอเหรอ ? คงสวนทางกันมากกว่า...อ้อ...ขอโทษทีนะที่เมื่อคืนรั้ง Hyde เอาไว้จนไม่ได้กลับไป...พอดีคุยกันเพลินไปหน่อย” Kiyoharu อธิบายสิ่งที่คิดว่าคงจะรบกวนอยู่ในจิตใจชายหนุ่มผมทองตอนนี้ให้ฟัง

 

J ได้แต่กัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ...ก่อนจะหันหลังหมายจะเดินกลับบ้านพักไปทันที...ถ้าไม่เพราะเสียงของ Kiyoharu เอ่ยออกมาดักเอาไว้ทำให้ต้องชะงักฝีเท้าลง

 

“นายไม่อยากรู้เหรอว่าฉันคุยอะไรกับ Hyde”

 

คำพูดที่ได้ยินทำให้ J ต้องหันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่อย่างไม่เข้าใจ....ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรนำมาใส่ใจ...แต่คำพูดและน้ำเสียงของอีกฝ่ายมันก็ทำให้เขาอดสนใจขึ้นมาไม่ได้...Kiyoharu เดินเลี่ยงไปอีกทางพร้อมกับส่งสัญญาณให้ J เดินตามมา

 

“ถ้านายอยากจะพูดอะไรกับฉันก็พูดมา....ไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา” J เอ่ยดักขึ้นพลางหยุดเท้าที่กำลังก้าวตามไปลงทันที...ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องโดนอีกฝ่ายชักจูงอารมณ์ให้คิดไปไกลถึงไหนต่อไหน...โดยไม่ได้รับฟังความจริง

 

“เมื่อคืนเรื่องที่ฉันได้คุยกับ Hyde มีหลายเรื่อง...เรื่องเก่า ๆ หรือเรื่องที่พวกเราต่างไปพบเจอระหว่างที่ไม่ได้ติดต่อกัน...รู้สึกว่าเราสองคนยังคุยกันถูกคอเหมือนเดิม...แต่หนึ่งในหลายเรื่องที่เราคุยกัน....ก็คือเรื่องของนาย....ฉันไม่รู้ว่าพวกนายเริ่มรู้จักและมาคบหากันได้ยังไง...เพราะไม่ว่าจะถามยังไง Hyde ก็ไม่ยอมเล่า...บอกแค่เพียงว่าตอนนี้เขากับนายคบกันอยู่...” Kiyoharu อารัมภบทยืดยาวก่อนจะหยุดลงเล็กน้อยเพื่อสังเกตท่าทางของอีกฝ่าย

 

“แล้วยังไง ?”

 

“ก็ไม่ยังไง...แค่เมื่อคืน Hyde ท่าทางจะคิดมากเรื่องของนาย...ก็เลยปรึกษาฉันว่านายคงจะไม่พอใจ...กับการปรากฏตัวของฉัน...ทั้ง ๆ ที่ฉันกับ Hyde เป็นแค่เพื่อนกัน....” Kiyoharu หยุดคำพูดลงอีกครั้งพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มผมทองที่ยังคงนิ่งเงียบรอฟังเรื่องราวที่เขากำลังจะบอกต่อไป

 

“ใช่...เราเป็นเพื่อนกันมานาน....” Kiyoharu พูดออกมาพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอยราวกับกำลังตัดสินใจที่จะพูดบางเรื่องที่เก็บไว้ในใจมานานออกไป

 

“แต่แล้ววันหนึ่งความเป็นเพื่อนก็แปรเปลี่ยนไป...และคนที่รู้ตัวก็คงมีแค่ฉันเพียงคนเดียว...Hyde ยังคงปฏิบัติตัวเหมือนเดิมและไม่เคยรับรู้ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของฉัน....”

 

“นายรัก Hyde…” คำตอบในหัวใจกลับโดนชายหนุ่มผมทองชิงพูดออกมาก่อน

 

“ใช่...เป็นอย่างที่นายพูด...แต่เพราะเห็นว่าความสัมพันธ์แบบเพื่อนของพวกเราดูจะเข้ากันได้ดีกว่า...ฉันจึงไม่อยากทำลายมัน...อีกอย่าง Hyde เองก็ไม่เคยแสดงออกว่าคิดกับฉันเกินเพื่อน.... หากพูดออกไปฉันกลัวว่าแทนที่จะได้ใกล้ชิดกลับยิ่งทำให้พวกเราต้องห่างออกไปจนไม่อาจย้อนกลับมาเหมือนเดิมได้อีก...แต่กลับกันหากต้องทนอยู่ข้าง ๆ ในฐานะเพื่อนต่อไป...ฉันก็กลัวว่าฉันจะเป็นคนทำลายความสัมพันธ์นั้นด้วยตัวเอง....ฉันเลยพยายามที่จะตีตัวออกห่างก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกิน...อยากเห็น Hyde มีความสุขเหมือนคนปกติทั่ว ๆ ไป” คำพูดภายในจิตใจที่เก็บกดเอาไว้นานถูกระบายให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็น “คนรัก” ของ Hyde ได้ฟังอย่างละเอียด

 

“แล้วยังไง ? นายมาบอกฉันมันจะมีประโยชน์อะไร ? หากคนอื่นได้ฟังคำพูดของนาย... คงคิดว่ามันเป็นการเสียสละเพื่อคนที่ตัวเองรักอย่างยิ่งใหญ่และคงยกย่องคิดว่ามันเป็นการกระทำที่สูงส่ง....” พูดมาถึงตรงนี้ J กลับใช้สายตาแข็งกระด้างจ้องมองกลับไปแน่วนิ่งก่อนจะเอ่ยคำพูดต่อไปช้า ๆ แต่ชัดเจน

 

“แต่สำหรับฉันนั่นมันก็แค่การกระทำของคนขี้ขลาด...นายกลัวตัวเองเจ็บปวดเลยไม่กล้าจะพูดความรู้สึกออกไป...กลัวว่าจะไม่ได้รับความรักนั้นตอบกลับมา...นายเลยคิดเอาเองว่าหากตนเองเสียสละ....เรื่องราวต่าง ๆ คงดีขึ้น....แต่พอมาวันนี้...วันที่นายรู้ว่า Hyde ไม่ได้มีความรักเหมือนคนปกติทั่วไป...นายก็เลยอยากจะมาแย่งชิงเอาสิ่งที่นายเคยเสียสละกลับไป...สุดท้ายนายก็ไม่ได้คิดจะเสียสละจริง ๆ“

 

คำพูดเชือดเฉือนที่ออกมาจากปากชายหนุ่มผมทอง...ถึงกลับทำให้ใบหน้าของ Kiyoharu ชาค้าง...ราวกับโดนสายน้ำเย็นเยียบสาดกระทบหน้าเข้าอย่างจัง...แต่แทนที่จะพูดโต้ตอบกลับไปด้วยอารมณ์ Kiyoharu กลับควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีกว่าที่คิด...ทั้งไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธในสิ่งที่ J พูดถึงเขา

 

“นั่นสินะ...บางทีฉันอาจจะขี้ขลาดจริง ๆ ก็ได้...แต่เพราะได้มาเจอ Hyde อีกครั้งฉันถึงรู้ว่า...เรายังพูดคุยกันได้ทุกเรื่องเหมือนเดิม...ทั้งเรื่องที่กลุ้มใจอยู่ตอนนี้....เรื่องอนาคต...ความฝัน....ครอบครัว...หรือสิ่งที่อยากจะทำต่อไป...ทุกเรื่องที่ Hyde พูดกับฉันเป็นเรื่องที่นายน่าจะได้รับรู้ทั้งนั้น “ Kiyoharu หยุดลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติบนใบหน้าของอีกฝ่าย...บางอย่างที่วูบไหวในแววตาของ J กำลังแสดงออกถึงความหวั่นไหว

 

‘…พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง...เรื่องอนาคต...ความฝัน...สิ่งที่อยากทำ...‘ คำพูดเหล่านี้วิ่งวนในหัวซ้ำไปซ้ำมา...ราวกับจะตอกย้ำว่ามันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยรับรู้...Hyde ไม่เคยเอ่ยปากเล่าเรื่องราวแบบนี้ให้ฟัง...แล้วเขาที่ยืนอยู่ในฐานะคนรัก...สมควรที่จะได้รับฟังเรื่องไหนกันแน่ !!

 

“เฮ้ออ !! เอาเถอะ...” เสียงถอนหายใจของ Kiyoharu เรียกสติของ J ให้กลับมารับฟังเรื่องราวต่อไปอีกครั้ง

 

“ถึงฉันจะอยากแย่ง Hyde กลับมายังไง ? แต่เมื่อคืนฉันก็พยายามจะพูดความรู้สึกของฉันออกไป...แต่ท่าทาง Hyde จะไม่มีความคิดอย่างนั้น...เรื่องของพวกนายก็เป็นแค่ความเข้าใจผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น...คืนดีกันซะเถอะนะ.....ถ้าไงฉันขอตัวก่อนเดี๋ยวพวกนั้นจะออกมาตาม...ไปล่ะ” พูดจบ Kiyoharu ก็ตบไหล่ของ J เบา ๆ ก่อนจะเดินห่างออกไป...ปล่อยให้ J ใช้ความคิดทบทวนกับตัวเองเพียงลำพัง...แต่ Kiyoharu ก็พอจะเดาได้ว่าคำพูดของตนคงทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับใจของสองคนนี้ไม่มากก็น้อย

 

...ถือว่าเป็นการแก้แค้นเล็ก ๆ ของฉันที่นายมาแย่ง Hyde ไป...บางทีถ้าโชคดีฉันอาจได้ Hyde กลับมา....

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

...ชายหนุ่มผมทองเดินกลับมาที่บ้านพักช้า ๆ ดวงตาเรียวรีเหม่อลอย...คล้ายกับขบคิดเรื่องราวใดไม่ตก...สิ่งที่ Kiyoharu บอกว่าพวกเขาผิดใจกันแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ

 

...แต่นั่นกลับไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับ J ในเมื่อเรื่องราวที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็น “คนรัก” สมควรได้รับรู้...เขากลับไม่เคยได้รู้...เรื่องราวที่ควรได้รับฟังกลับไม่เคยได้รับฟัง...แต่ Hyde กลับเล่าทุกเรื่องราวให้คน ๆ นั้นฟัง...เปิดเผยทุกเรื่องราวให้คน ๆ นั้นรับรู้...

 

...ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงไม่จำเป็นแล้วสิ !!...

 

...แต่ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือผลักประตูบ้านพักเข้าไป...ประตูนั้นกลับเปิดออกมาก่อนพร้อมกับใบหน้าของร่างเล็กที่โผล่ออกมาพอดี...

 

“อ๊ะ !! กลับมาแล้วเหรอ ?”

 

“อืม” J ตอบรับเบา ๆ ไม่ยอมแม้แต่จะมองสบตากับอีกฝ่าย...แต่กลับเดินเบียดไหล่ร่างเล็กเข้าไปภายในทันที...เพียงแค่นั้น Hyde ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่ชายหนุ่มแสดงออก

 

...J คงโกรธที่เขาไม่กลับมาเมื่อคืน...

 

เมื่อคิดว่าเป็นความผิดของตนเองร่างเล็กจึงเป็นฝ่ายที่จะสะกดกลั้นอารมณ์....หากเขาใช้อารมณ์โวยวายไม่พอใจที่ J มึนตึงต่อเขานั่นคงยิ่งทำให้พวกเขาคืนดีกันได้ยากเต็มที

 

“ออกไปไหนมา ? ฉันสั่งอาหารมากินที่ห้อง...เขาเพิ่งยกมาเมื่อกี้เอง...กำลังจะออกไปตาม.....”

 

“ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเมื่อคืนนายหายไปไหนมา ?!!! “ J ตะคอกถามเสียงแข็งจนร่างเล็กต้องสะดุ้งเฮือก...เมื่อได้เห็นอารมณ์ฉุนเฉียวของอีกฝ่ายว่ามันรุนแรงกว่าที่เขาคิด....

 

...J ผละหันหลังก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมอารมณ์ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่ใช้อารมณ์...แต่เขากำลังจะทำมันไม่ได้...อาการปวดแปลบในหัวเริ่มแล่นขึ้นมาเป็นริ้ว ๆ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าอาการไข้เริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว....แต่ท่าทางมันกำลังจะกำเริบขึ้นมาอีก...

 

“ไปอยู่กับใครที่ไหนมาทั้งคืน...นายเป็นคนรักของฉันไม่ใช่เหรอ ?!!!” ชายหนุ่มถามเสียงแข็งกลับไปอีกครั้งโดยไม่ยอมหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย

 

“แล้วไงล่ะ ?...เป็นคนรักต้องรายงานทุกอย่างด้วยเหรอ ?” คำพูดประชดประชันหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

 

...ปังง !!!!....

 

J ฟาดท่อนแขนกระแทกกับผนังเต็มแรงจนทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง...และยิ่งชายหนุ่มได้ยินสิ่งที่ Hyde พูดออกมา...อารมณ์โกรธมันยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนยากจะควบคุม...เพราะอย่างนี้ก็เท่ากับตอกย้ำว่า

 

‘…เขาไม่สมควรได้รับรู้เรื่องราวใด ๆ ของ Hyde เลยใช่มั้ย ?...’

 

“ถ้าเรื่องแค่นี้ทำให้นายโกรธ....ฉันขอโทษ !! แต่ฉันไม่คิดว่าการที่ฉันจะไปคุยกับเพื่อนแล้วไม่ได้กลับมา...มันจะเป็นความผิดร้ายแรงอะไรมากมาย !!” Hyde เริ่มเสียงดังขึ้นมาบ้างทั้ง ๆ ที่อยากจะพูดคุยกันดี ๆ แต่ท่าทางไร้เหตุผลของอีกฝ่ายมันกลับยิ่งไปกระตุ้นให้โทสะของเขาบังเกิดขึ้นมาเช่นกัน

 

“ที่นายพูดก็ถูก...มันไม่ใช่ความผิด...งั้นเชิญนายไปคุยกับหมอนั่นให้พอใจเลยไป !! “

 

“ J !! นายมีเหตุผลหน่อยได้มั้ย ? Kiyoharu เป็นเพื่อนฉัน....มันก็เหมือนพวก Te-chan Ken-chan นายอย่าหึงไม่มีเหตุผลหน่อยเลย!!” Hyde โพล่งออกไปอย่างเหลืออด...เพราะการที่ J ฉุนเฉียวใส่เขาอย่างนี้ไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากอารมณ์หึงหวง...ถึงแม้ลึก ๆ จะรู้สึกดีใจที่ได้เห็นอีกฝ่ายแสดงความหวงแหนในตัวเขา...แต่ถ้ามากเกินไปมันจะกลับกลายเป็นเรื่องที่ทำลายความสัมพันธ์เอาได้ง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อนที่เขาเข้าใจผิดเรื่องของ J กับ Ino เพราะรักถึงได้หวงแหนอยากให้อีกฝ่ายให้ความสำคัญกับตนเองเพียงคนเดียว

 

....ให้ความสำคัญกับตนเองเพียงคนเดียว ?....

 

คิดมาถึงตรงนี้ Hyde ก็เหมือนกับฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง...ในเมื่อเขาก็เคยอยากให้ J ให้ความสำคัญกับเขาเพียงคนเดียว...ตอนนี้ J เองก็คงไม่ต่างกัน...การที่เมื่อคืนเขาเลือกที่จะไปกับ Kiyoharu คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ J ไม่พอใจ…และเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ร่างเล็กเลยยิ่งรู้ตัวว่าตนเองผิดพลาดไปแล้วที่ใช้อารมณ์โต้ตอบ...Hyde จึงขยับเข้าไปใกล้พยายามจะขอโทษพร้อมกับยื่นมือหมายจะแตะที่ท่อนแขนของชายหนุ่ม

 

“ J…ฉันขอโทษ...กับ Kiyoharu ฉันไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ หมอนั่นก็เป็นเหมือน....” Hyde ยังพูดไม่ทันจบความเสียงแข็งก็เอ่ยขัดขึ้นไว้ก่อน...พร้อมกับชายหนุ่มที่สะบัดท่อนแขนหนีไม่ยอมให้เขาแตะต้อง

 

“นายไม่รู้จริง ๆ หรือว่าแกล้งโง่กันแน่...Kiyoharu คิดอะไรกับนาย...นายไม่รู้เหรอ !! “ เพียงแค่ได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากของ J ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ....เขาไม่คิดว่า J จะรู้เรื่องนี้....เพราะเมื่อคืน Kiyoharu เองก็พยายามจะบอกเขาเรื่องนี้เหมือนกัน

 

“น...นายรู้ได้ยังไง ?” เสียงตะกุกตะกักที่เอ่ยถาม...เรียกให้ดวงตาเรียวรีหันมาจ้องมองอย่างเย็นชา...ท่าทาง Hyde จะรับรู้ความรู้สึกของคนที่ตนเองเรียกว่าเพื่อนสนิทแล้ว....แถมทั้งคู่ยังเป็นเพื่อนกันมานานความเข้าอกเข้าใจคงมีมากมายกว่าเขาหลายเท่านัก...หาก Hyde คิดจะเลือกอีกฝ่ายก็คงไม่แปลก....และตอนนี้เขาก็เหนื่อยทั้งกายและใจ...ความสุขของพวกเขาบางทีมันอาจจบลงตรงนี้ก็ได้

 

… J เบือนสายตาออกจากร่างเล็กตรงหน้า...ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว...ยิ่งได้รับรู้ก็ยิ่งปวดร้าวใจ....คำว่า “คนรัก” ฟังแล้วอาจดูเหมือนมีความสำคัญ....แต่ถ้าหากไม่เคยได้รับรู้เรื่องราวที่ควรได้รับรู้ของคนที่อยู่เคียงข้าง...คำนั้นจะยังมีประโยชน์อะไร ? หรือว่ามีไว้แค่ปรนเปรอความใคร่เท่านั้น...บางทีมันอาจด้อยค่ากว่าคำว่า “เพื่อน” ด้วยซ้ำ....

 

“Hyde…ฉันเป็นอะไรกับนายกันแน่ ?” เสียงถามแผ่วเบาแหบโหยราวกับเหนื่อยล้าและไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะพยายามเค้นพละกำลังที่เหลืออยู่เอ่ยคำพูดต่อไป

 

“เป็นคนรักใช่มั้ย ? ถ้างั้นทำไมถึงเจ็บปวดแบบนี้...ความหม่นหมองในใจนี่มันคืออะไร ? บอกฉันทีได้มั้ย ?”
น้ำเสียงที่ฟังดูปวดร้าวอย่างแสนสาหัส...ทำให้ร่างเล็กนิ่งอึ้งไปทันที...ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็น J อ่อนแอ...แม้แต่ตอนที่ชายหนุ่มทอดทิ้งเขาจากไปไกล ๆ J ก็ไม่เคยแสดงความปวดร้าวใจให้เห็น...

 

....แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง ?....

 

หรืออาจเป็นตัวเขาที่หยิบยื่นความไม่สบายใจ ความหวาดหวั่น...ความท้อแท้ให้เกิดกับหัวใจของอีกฝ่ายโดยที่ตัวเขาเองไม่รู้ตัว....เพียงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายเข้มแข็งพอ....จึงคิดเอาเองว่า

 

‘…ไม่เป็นไร....’

 

“...J…ฉ....ฉัน...” Hyde พยายามอย่างหนักคิดหาวิธีที่จะปรับความเข้าใจ...แต่คำพูดกลับถูกแทรกขึ้นมาก่อน

 

“Hyde…ขอโทษนะ....แต่...” คำขอโทษแผ่วเบาเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอย...พร้อมกับร่างของชายหนุ่มผมทองที่เดินตรงไปเปิดประตูห้องนอนช้า ๆ

 

“...จ...J...” Hyde เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแหบพร่า...น้ำตามันกำลังจะไหลลงมา...เมื่อเริ่มรับรู้แล้วว่าเรื่องราวมันกำลังจะจบลงอย่างไม่สวยงาม...เสียงเรียกชื่อที่ได้ยินทำให้ J ชะงักลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำพูดต่อไป...

 

“…แต่....ฉันเหนื่อย....เหลือเกินแล้ว…” คำพูดแผ่วเบาโดยไม่ยอมหันไปมองคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังแม้เพียงแว่บเดียว....ก่อนที่บานประตูตรงหน้าจะถูกปิดลงช้า ๆ ราวกับจะขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคนไม่ให้ได้พบเจอกันอีกต่อไป

 

...ตอนนี้ J เหมือนจะได้คำตอบกับสิ่งที่ถาม Hyde ไปแล้วว่าความหม่นหมองใจนี้คืออะไร ? เพราะถ้าไม่ได้ครอบครองก็จะไม่รู้สึกโกรธไม่เป็นทุกข์...แต่เพราะครอบครองได้แล้วทั้งตัวและหัวใจ...เลยเริ่มสังหรณ์ว่ามันเป็นพรหมลิขิต...เมื่อมี

“การเริ่มต้น” ก็ต้องมี “การจบ”

 

...ดังนั้นจึงกลัวหากต้องสูญเสียอีกฝ่ายไป....

 

“ J!! “ น้ำตาใสหยาดหยดลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่ขาดสายเมื่อคำเรียกสุดท้ายไม่ได้รับการตอบสนอง

 

...ความรู้สึกที่งอกเงยจากการพบเจอกันที่โหดร้าย...ผ่านวันคืนที่เลวร้ายด้วยกันมา...ก่อตัวจากความผิดพลาดเล็ก ๆ จนเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ...ฝ่าฟันจนกลายเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่....ช่วงเวลาเกือบปีที่ความรู้สึกเริ่มพอกพูน...จนกระทั่งสมหวัง....

 

...กลับจะต้องสูญเสียไปง่าย ๆ งั้นเหรอ ?....

 

...แล้วความสุขที่เคยได้รับมากมายก่อนหน้านี้มันหายไปไหน ?....

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

~~~ ร้าน ### ~~~

 

ดวงตาคมเหม่อมองดูฟองเบียร์ขาวละเอียดที่กำลังเริ่มยุบตัวลงอย่างใจลอย เสียงดนตรีที่เคยชื่นขอบกลับฟังเพียงผ่านหู...โดยไม่อาจล่วงเข้าไปในห้วงความคิดคำนึงที่สับสน... เนินเนื้อนุ่มที่สัมผัสกับท่อนแขนแกร่งอย่างจงใจโดยหญิงสาวแปลกหน้าซึ่งกำลังส่งเสียงออดอ้อนอยู่ข้างหู ณ. เวลานี้กลับทำให้รู้สึกรำคาญจนต้องแสร้งโน้มตัวไปหยิบของทานเล่นที่อยู่ไกลตัวที่สุดเพื่อให้พ้นจากการเกาะกุมนั้น...

 

“Ryu-san” เสียงทักทายหวานใสเรียกให้เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวันที่แสนน่าเบื่อนี้...

 

“Aris...” Ryuichi ลุกขึ้นยืนต้อนรับคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกันอีกเป็นครั้งที่สองด้วยความประหลาดใจระคนยินดี... สาวสวยที่นั่งอยู่เคียงข้างจึงรีบผุดลุกขึ้นยืนตามโดยไม่ลืมที่จะสอดแขนเกาะเกี่ยวชายหนุ่มข้างกายเอาไว้ด้วยทีท่าเป็นเจ้าของ...Ryuichi จึงหันไปมองก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือบางนั้นออกอย่างนุ่มนวล...

 

“ขอโทษนะครับ...คนที่ผมนัดไว้มาแล้ว...”

 

Arisa ยืนนิ่งมองดูหญิงสาวที่สะบัดหน้าใส่เธอพร้อมกับเดินจากไปอย่างงง ๆ เพราะไม่ได้ยินคำพูดที่ทั้งสองฝ่ายมีต่อกัน...

 

“เอ่อ...”

 

“ช่วยเพื่อนหน่อยคงไม่ถือใช่มั้ยครับ...” Ryuichi พูดแทรกขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม... คนฟังจึงเริ่มพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ...ก่อนจะทรุดกายลงนั่งเมื่อชายหนุ่มแสดงท่าทางเชื้อเชิญให้นั่งลงด้วยกัน...

 

“ไม่ถือค่ะ...ถ้าคืนนี้คุณเลี้ยง...” เสียงหัวเราะสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันก่อนชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายเอ่ยชวนคุยขึ้นอย่างอารม
ณ์ดีเมื่ออีกฝ่ายสั่งเครื่องดื่มมาเรียบร้อย...

 

“ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก...เมื่อวานก็ไม่ได้ขอที่ติดต่อไว้...”

 

“ค่ะ...ลืมไปเหมือนกัน...ฉันรู้จักร้านดี ๆ ไม่กี่ที่หรอกค่ะถ้าเมื่อวานคุณไม่พามา...คืนนี้ก็คงไม่รู้จะไปไหน...” มือบางยกคอกเทลสีหวานตรงหน้าขึ้นจิบนิด ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อน้ำสีสวยนั้นไหลล่วงผ่านลำคอแห้งผากลงไปทำให้รู้สึกชุ่มชื่นขึ้นเล็กน้อย...

 

Ryuichi นั่งมองรอยแย้มยิ้มนั้นก่อนจะบอกกับตัวเองว่าแววตาโศกเศร้าและน้ำเสียงที่เหมือนเหนื่อยล้านั้นคงเป็นตัวเขาที่รู้สึกไปเอง...

 

 

<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>