- ย้อนกลับมาที่บ้านพัก -

 

J รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่รู้สึกว่าอากาศภายในบ้านพักหนาวเย็นมากกว่าเดิม...รอบด้านมืดสนิทบ่งบอกให้รู้ว่ากลางคืนเข้ามาเยือนแล้ว...

 

...พวกเขาหลับไปนานแค่ไหนกัน ?....

 

ครั้นพอเหลือบมองคนที่ยังนอนอยู่ในอ้อมกอด...ก็เห็นว่าร่างเล็กยังคงหลับสนิท...ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มออกมาน้อย ๆ ก่อนจะกวาดตามองไปทั่วห้องนั่งเล่นที่พวกเขาผล็อยหลับไป... เตาผิงมอดไหม้ไปจนหมดสิ้นแล้วหลงเหลือเพียงเถ้าถ่านและควันคุกรุ่นที่ล่องลอยอยู่เพียงจาง ๆ ...

 

...มิน่าถึงได้รู้สึกหนาว....

 

J ค่อย ๆ ขยับเลื่อนให้ร่างเล็กที่นอนหนุนแขนของเขาลงไปนอนกับพื้นพรมอย่างแผ่วเบา...ราวกับกลัวว่าการกระทำนั้นจะเป็นการรบกวนนิทรารมย์ที่แสนสุขของเจ้าตัวเล็ก...ชายหนุ่มหันไปคว้าเอาเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่...ก่อนจะค่อย ๆ ช้อนกายร่างเล็กบางขึ้นแนบอกช้า ๆ พาไปส่งถึงเตียงนอนหนานุ่มที่แสนอบอุ่น...บรรจงห่มผ้าให้อย่างแผ่วเบา....ฝ่ามือแกร่งลูบไล้ไปตามโครงหน้างามอย่างทะนุถนอม...Hyde ขยับใบหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังโดนรบกวน...แต่ก็ยังคงคร้านที่จะลืมตาตื่น....รอยยิ้มจาง ๆเกิดขึ้นทันที เมื่อได้เห็นท่าทางของอีกฝ่าย...ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเลี่ยงออกมาภายนอก...อาการปวดมึนศีรษะเริ่มมีมากขึ้นทุกที...

 

....ได้อาบน้ำอุ่น ๆ คงดีขึ้น....

 

เมื่อคิดได้อย่างนั้น J จึงตรงไปที่ห้องน้ำเปิดน้ำอุ่นให้ไหลวนจนเต็มอ่าง...ระหว่างที่ถอดเสื้อผ้าสายตาจึงเพิ่งเหลือบไปมองนาฬิกาแขวนที่อยู่บนผนัง...ตีบอกเวลา 2 ทุ่มตรงแล้ว...พวกเขากลับถึงบ้านพักเกือบเย็นแล้ว...แถมยังหลับยาวจนมืดค่ำป่านนี้

 

...มิน่าถึงได้รู้สึกหิวมากขนาดนี้...

 

J ยกมือขึ้นลูบท้องตนเองเบา ๆ เมื่อเริ่มได้ยินเสียงแห่งความหิวโหยดังมาเป็นระยะ ๆ ตั้งใจว่าถ้าอาบน้ำเสร็จคงต้องหาของกินทันที..ร่างสูงใหญ่ทิ้งกายลงในอ่างน้ำอุ่น...พลางทอดกายลงนอนเหยียดยาว...พริ้มตาลงช้า ๆ ปล่อยให้กระแสน้ำวนช่วยให้ร่างกายได้ผ่อนคลายจากอาการปวดเมื่อยที่ท่าทางคงเกิดเพราะพิษไข้....

 

...พักสายตาและสมองให้ผ่อนคลายอยู่นาน....จนเมื่อรู้สึกแว่วได้ยินเสียงเรียกจากภายนอก...ชายหนุ่มผมทองจึงลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

“ J !! …...J…อยู่ไหนน่ะ ? “ เสียงเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งตื่นกำลังร้องเรียกเขาอยู่ด้านนอก

 

“อยู่นี่ Hyde ในห้องน้ำ !!” J ตะโกนตอบออกไป...ก่อนจะใช้มือวักน้ำในอ่างขึ้นมาลูบใบหน้าเพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น...

... เพียงไม่นานเสียงเปิดประตูบานเลื่อนของห้องน้ำก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กในม้วนผ้าห่มนวมที่ท่าทางเจ้าตัวคงรีบร้อนเอาพันกายแล้วเดินออกมาหาเขา... J ได้แต่จ้องมองภาพนั้นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าใบหน้างามนั้นบูดบึ้งมากแค่ไหน...ที่ตื่นมาแล้วไม่เห็นเขา

 

“ทำไม ? ตื่นก่อนแล้วไม่ปลุกฉันล่ะ....ไม่เห็นต้องพาไปนอนต่อในห้อง” Hyde บ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับเปลื้องเอาผ้าห่มที่คลุมกายออกไปวางไว้ตรงที่ที่ไม่เปียกน้ำ

....ก่อนจะเดินไปทรุดกายลงนั่งในอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่มีร่างของ J นั่งอยู่ก่อน...

 

“ก็เห็นหลับเพลินท่าทางมีความสุข...ก็คิดว่านายจะหลับไปจนเช้า...เลยไม่อยากปลุก” J ตอบพร้อมกับเหล่มองใบหน้าของคนที่นั่งตรงข้ามก็ยังเห็นว่ามีอาการงอนอยู่เล็กน้อย...แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรออกมา

 

“หิวมั้ย ? เดี๋ยวเราออกไปกินมื้อค่ำที่ห้องอาหารของรีสอร์ทกันนะ....” J เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงของกิน...เพราะพอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวเล็กนี่ต้องหิวมากกว่าเขาแน่ ๆ

 

“หิวมากกกก....” Hyde ลากเสียงยาวเน้นหนักว่าสาเหตุที่ตื่นขึ้นมาก็เพราะว่าความหิวมันจู่โจมนี่แหละ

 

“5555....หิวขนาดนี้...ห้องอาหารของรีสอร์ทจะพอเลี้ยงนายเหรอ ?” J แซวเล่นพร้อมเสียงหัวเราะ....เพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวเล็กนี่กระเพาะใหญ่ขนาดไหน แต่เสียงหัวเราะยังไม่ทันจางหายไป...น้ำอุ่น ๆ ก็สาดมากระทบใบหน้าชายหนุ่มเต็ม ๆ จนเสียงหัวเราะต้องชะงักค้างขาดหายไปทันที...แล้วไม่นานเสียงสาดซ่าของสายน้ำก็ดังระงมไม่ยอมหยุด...เมื่อสงครามเล็ก ๆ กำลังก่อตัวขึ้นในอ่างอาบน้ำ...พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนทั้งคู่

 

….เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ทั้งคู่จึงได้ไปปรากฏกายที่ห้องอาหารของรีสอร์ท...รอยยิ้มและเสียงพูดคุยมีขึ้นตลอดทางจนไปถึงที่โต๊ะอาหารในมุมลับตา...เวลาที่ค่อนข้างดึกพอสมควรทำให้ห้องอาหารแห่งนี้มีผู้คนอยู่เพียงประปราย.... ทันทีทรุดลงนั่งบริกรก็ถือเมนูอาหารมาจัดวางเอาไว้ที่โต๊ะพร้อมกับเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง....แต่ขณะที่คนทั้งคู่กำลังกวาดตามองรายการอาหารบนเมนู เงาร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ ราวกับรอคอยการปรากฏตัวของทั้งคู่มาตลอด

 

“Haido-chan” เสียงเรียกชื่อที่ฟังดูคุ้นหูทำให้ทั้งสองคนต้องเหลือบตาขึ้นมองพร้อมกัน

 

“Kiyoharu !!” Hyde ส่งเสียงเรียกชื่อเพื่อนอย่างแปลกใจระคนยินดีเมื่อไม่คิดว่าจะได้พบเจอกันอีกครั้ง ณ ที่แห่งนี้...แต่ชายหนุ่มผมทองที่เหลือบตามองเช่นกันกลับไม่รู้สึกยินดีเช่นเดียวกับร่างเล็ก

 

...ท่าทางอาหารที่นี่คงไม่อร่อยซะแล้ว...

 

แต่ถึงแม้จะรู้สึกไม่ชอบใจแต่ J ก็พยายามที่จะไม่แสดงออกถึงความรู้สึกนั้น...กลับปั้นหน้าแย้มยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี...พร้อมกับกล่าวคำทักทายสั้น ๆ พอเป็นพิธี

 

“สวัสดี...”

 

“สวัสดี...” Kiyoharu ทักตอบสั้น ๆ เช่นกันก่อนจะละสายตาจากชายหนุ่มผมทองเปลี่ยนมาสนใจกลับคนที่เขาต้องการจะพบเจอมากกว่า

 

“เพิ่งออกมาทานข้าวกันเหรอ ? “

 

“อืม...ก็พอดีมัวแต่ยุ่ง ๆ มันก็เลยเลยเวลาอาหารเย็นมานิดหน่อย” Hyde ตอบคำถามพร้อมรอยยิ้ม...การที่ได้พบเจอเพื่อนเก่าอีกครั้งเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมาย

 

“ไม่นิดล่ะมั้ง ? “ Kiyoharu พูดพร้อมรอยยิ้มพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู...” แต่ก็ดีเลยฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน...ถ้าไงให้ฉันร่วมโต๊ะด้วยได้มั้ย ?” สายตาคมจับจ้องมองใบหน้าของเพื่อนสนิทโดยไม่ได้ให้ความสนใจกับใครอีกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน...แต่คำขอของ Kiyoharu กลับทำให้เกิดความลำบากใจบนใบหน้าของร่างเล็ก... ดวงตากลมโตเหลือบมองชายหนุ่มผมทองที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างลังเลที่จะเอ่ยคำอนุญาตออกมาทันที...และอาการนั้นดูจะสื่อให้ J รับรู้ได้ทันทีเช่นกัน

 

“ตามสบาย” คำอนุญาตห้วนสั้น...แม้จะแฝงด้วยความรู้สึกไม่พอใจ...แต่ก็ไม่อยากให้ Hyde คิดว่าการที่มาคบกับเขาแล้วจำเป็นต้องละทิ้งความสัมพันธ์กับเพื่อนคนอื่น ๆ ไปหมด...

 

....ไม่อยากให้ Hyde รู้สึกว่าโดนกักขังอยู่ในกรงของความสัมพันธ์ที่เรียกว่า “คนรัก”.... และทันทีที่ได้ยินคำอนุญาตรอยยิ้มอย่างยินดีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของร่างเล็กทันที....Hyde เอ่ยคำเชื้อเชิญให้ Kiyoharu ร่วมโต๊ะอย่างร่าเริง...เพราะพักหลัง ๆ ที่ผ่านมาเขาไม่ได้ติดต่อพูดคุยกับเพื่อนคนนี้มานานทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเคยทำเพลงและเล่น Live ด้วยกันอย่างสนุกสนาน

 

“ว่าแต่นายมาที่นี่ได้ยังไง ? ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก” Hyde ถามถึงเรื่องที่สงสัย...เพราะได้ยินว่าเพื่อนมาที่นี่เพื่อทำงาน

 

“ก็พอดีย้ายสถานที่ถ่ายทำ...แล้วได้ยินนายบอกเรื่องรีสอร์ทบนภูเขา...พวกฉันแล้วก็ทีมงานเลยเปลี่ยนใจมาพักที่นี่แทน”

 

...ร่างเล็กพยักหน้ารับรู้เมื่อได้ยินคำอธิบาย...คำสนทนาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับการทำงานจึงตามมาเป็นระยะ ๆ แต่ไม่มีคำพูดไหนที่จะให้ใครอีกคนที่นั่งร่วมโต๊ะนั้นได้เปิดโอกาสพูดคุยด้วยได้เลย...ดวงตาเรียวรีเหล่มองใบหน้าของ Kiyoharu พลางคิดว่า

 

‘…หมอนี่กำลังตั้งใจที่จะกันเขาออกไปจากการร่วมบทสนทนารึเปล่า ?... ’

 

หากแต่ความคิดก็ต้องหยุดลงเมื่อตนเองคิดหาทางขัดจังหวะการพูดคุยที่แสนสนิทสนมนั้นขึ้นมาได้...J กวักมือเรียกบริกรโดยไม่รอถามว่าใครต้องการจะสั่งอะไร ? แถมเจ้าตัวเล็กก็มัวแต่คุยจนลืมที่จะเลือกรายการอาหารที่ตัวเองอยากทาน

 

“เอา Mixed Sausage Grill กับ Caesar Salad...แล้วก็ไวน์....” ขณะที่สั่งมาถึงตรงนี้ J หันมามองคนทั้งคู่ว่าต้องการดื่มไวน์เช่นเดียวกันหรือไม่ ? ซึ่งทั้งสองคนต่างก็พยักหน้ารับพร้อมกัน

 

“งั้นเอาไวน์ ROSE D' A N JOU ปี 90” สั่งจบ J ก็ยื่นเมนูส่งคืนบริกรเป็นสัญญาณว่าการสั่งของตนจบสิ้นลงแล้ว....ก่อนจะเหลือบมองร่างเล็กที่ยังคงกวาดตามองรายการอาหารอย่างเลือกไม่ถูก

 

“เอามานี่เดี๋ยวฉันสั่งให้” Kiyoharu แย่งเอาเมนูในมือ Hyde ไปพร้อมกับกวาดสายตามองเพียงไม่กี่นาทีก็เลือกรายการอาหารเอาไว้ในใจได้อย่างรวดเร็ว

“ของผมเอา Beef Rib Eye Steak แล้วก็เอา Beef Ravioli กับ consomme ให้เพื่อนตัวเล็กของผมคนนี้” รอยยิ้มล้อเลียนผุดขึ้นบนริมฝีปากได้รูปเมื่อตัวเองกำลังพูดถึงจุดด้อยที่ Hyde ไม่ชอบให้พูดถึง...ดวงตากลมโตค้อนขวับเข้าให้อย่างไม่พอใจ...ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับบริกรเมื่อตกลงเอาอาหารตามรายการที่เพื่อนสั่งให้...โดยไม่ได้สังเกตถึงความหงุดหงิดใจเล็ก ๆ บนใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งตรงข้าม

 

“แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่ ? นายมีเวลาว่างด้วยเหรอ...ฉันนึกว่าโดน Tetsu ให้งานจนไม่มีเวลาเลยซะอีก”

 

“เปล่าซะหน่อย...แล้วตอนนี้ก็พอดีมีเวลาพักนิดหน่อยก่อนโปรโมทอัลบั้มใหม่...”

 

...เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วออกมาจากปากคนทั้งคู่ไม่ยอมหยุด...ทุกเรื่องที่เอ่ยถึงเป็นเรื่องที่ J ไม่เข้าใจและไม่เคยรับรู้...ชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งจิบไวน์เงียบ ๆ ถึงจะรู้สึกไม่ค่อยชอบใจแต่ก็ไม่อยากจะไปยุติการสนทนาของคนทั้งคู่...

 

...ปวดหัว....

 

อาการปวดมึนศีรษะเริ่มมีมากขึ้นทุกที...ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็กินยาแก้ไข้เข้าไปแล้ว...แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายนัก...แถมยังต้องมานั่งฟังเรื่องอะไรที่เขาไม่รู้เรื่องและไม่ได้มีส่วนร่วม...มันเลยยิ่งทำให้รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านช่างน่ารำคาญ !!

 

...ปลายนิ้วถูกยกขึ้นมาบีบนวดช้า ๆ บริเวณหัวคิ้ว...ริมฝีปากถูกข่มเอาไว้เบา ๆ ภาวนาให้อาหารถูกยกมาเสิร์ฟเร็ว ๆ เมื่อกินเสร็จเรียบร้อยจะได้ลุกออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดและน่ารำคาญตรงนี้เสียที....

 

....และไม่นานคำภาวนานั้นก็เป็นผลเมื่ออาหารถูกยกมาเสิร์ฟ...คำสนทนาถูกขัดจังหวะทำให้เสียงของคนทั้งคู่นั้นเงียบลงชั่วคราว...ก่อนจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงมีดกระทบจานเพียงแผ่วเบา...จากที่ไม่เคยใส่ใจกับเสียงพวกนี้แต่เวลานี้ J กลับรู้สึกว่ามันทำให้รู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด...

 

“เอ่อ...จริงสิ...นายมาได้กี่วันแล้ว...?” Kiyoharu เอ่ยปากพูดคุยขึ้นมาอีกครั้งขณะที่กำลังใช้ผ้าสีขาวสะอาดเช็ดปาก....ก่อนที่แก้วไวน์จะถูกยกขึ้นจิบพลางจ้องมองใบหน้า Hyde ขณะรอคอยคำตอบ

 

“ก็มาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ววันนี้ก็เพิ่งได้ออกไปเล่นสกี...”

 

“แล้วมีโปรแกรมจะไปเที่ยวที่ไหนอีกบ้างล่ะ ?”

 

“อ....เอ่อ...” พอโดนถามมาถึงเรื่องนี้...ดวงตากลมโตก็เหลือบมองใบหน้าของชายหนุ่มผมทองที่นั่งตรงข้ามอย่างต้องการคำตอบ...และคิดว่าบทสนทนานี้ J คงมีส่วนร่วมได้ไม่ยาก

 

“คงต้องถาม J ก่อน...เพราะเราคงต้องไปด้วยกัน” Hyde โยนคำตอบมาให้ J ที่นั่งเงียบ ๆ มานานเอาดื้อ ๆ ดวงตาเรียวรีเหลือบขึ้นมองใบหน้า Kiyoharu แว่บหนึ่งพลางคิด

 

‘ จะอยากรู้ไปทำไม ? หรือว่านายคิดจะตามไป...‘

 

...แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิดที่ถึงแม้จะอยากพูดออกไปใจแทบขาด...แต่ J ก็ต้องเก็บมันเอาไว้...ถึงจะไม่ชอบใจมากมายแค่ไหน ? แต่มารยาททางสังคมคงต้องมาก่อนล่ะมั้ง ?

 

“ก็ไม่รู้สิ...ยังไม่ได้วางอะไรไว้ล่วงหน้า...คงไปเที่ยวตามที่ลงในหนังสือล่ะมั้ง ? ฉันไม่ใช่คนแถวนี้ซะด้วย “ ถึงแม้จะคิดถึงมารยาทแต่ก็ไม่วายหลุดคำพูดยียวนออกไปจนได้

 

“ไปเที่ยวตามที่ลงในหนังสือเหรอ ? ฉันว่าไม่ดีหรอกมั้ง ? คนคงเยอะ...สู้ไปเที่ยวที่ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักดีกว่า”

 

“ถ้ามันไม่ดีเขาคงไม่เอามาลงในหนังสือให้หนังสือเขาขายไม่ได้หรอก...แล้วบังเอิญไอ้ที่ที่ไม่มีคนรู้จัก...ฉันเองก็ไม่รู้จัก...แล้วจะไปถูกได้ยังไง ?” J ค้านกับคำเสนอของ Kiyoharu แถมยังไม่วายใช้คำพูดยียวนอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ...บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผมทองกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด

 

“ถ้าพวกนายไม่รู้ฉันพาไปเที่ยวก็ได้” Kiyoharu ยังไม่ละความพยายามที่จะมีส่วนร่วมในการไปเที่ยวกับคนทั้งคู่อย่างออกนอกหน้า

 

“อย่าเลย...นายต้องทำงานไม่ใช่เหรอ ? ถ้าเรื่องไปเที่ยวของพวกฉันมันทำให้นายลำบาก...ฉันว่าพวกเราอยู่ที่ห้องเฉย ๆ คงดีกว่า” พูดมาถึงตรงนี้ดวงตาเรียวรีก็เหลือบมองใบหน้าของ Hyde ที่คงกำลังรับรู้ถึงอารมณ์หงุดหงิดของเขาบ้างแล้ว....ร่างเล็กเลยได้แต่พยักหน้ารับเบา ๆ

 

“จริง ๆ ฉันก็ไม่ค่อยอยากออกไปไหนเท่าไหร่ ? ออกไปก็ต้องคอยระวังแฟนเพลงหรือพวกนักข่าว...ถึงจะอยู่ที่ห้องเฉย ๆ ก็ไม่เป็นไร” Hyde ตอบรับและเห็นด้วยกับทุกคำพูดของ J แต่ก็ไม่วายยังโดนขัดเอาไว้ก่อน

 

“อยู่ที่ห้องเฉย ๆ น่าเบื่อแย่...มาเที่ยวพักผ่อนทั้งที...ก็น่าจะออกไปสนุกให้เต็มที่นะ” Kiyoharu ยังคงพยายามชักชวน

 

“อยู่ที่ห้องฉันก็ทำให้ Hyde สนุกได้...ไม่จำเป็นต้องออกไปไหนให้วุ่นวาย “ J ดักคำพูด Kiyoharu เอาไว้ทันที...รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมีชัยเหนือกว่า...พร้อมกับขยับกายจะลุกขึ้นยืน...เป็นสัญญาณว่าเวลาอาหารหมดลงแล้ว...ควรจะแยกย้ายกันไปทางใครทางมันเสียที...

 

...แต่พอ Hyde กำลังจะลุกขึ้นตามฝ่ามือแกร่งของเพื่อนสนิทกับฉุดรั้งข้อมือบางของร่างเล็กเอาไว้ก่อน...

 

“Haido อย่าเพิ่งไปสิ...เราไม่ได้เจอกันตั้งนานฉันยังมีเรื่องอยากพูดกับนายอีกเยอะแยะเลย...ถ้ายังไงเราไปคุยกันต่อที่ห้องฉันดีมั้ย ? เพื่อนฉันก็อยู่พวกนั้นคงดีใจที่ได้เจอนาย “ Kiyoharu เอ่ยปากชวนพร้อมกับพูดถึงเพื่อนร่วมวงที่ Hyde ก็พอจะรู้จัก

 

“อ...เอ่อ...แต่ว่า” Hyde ยังคงอึกอักและเริ่มลำบากใจขึ้นมาทันที... เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มผมทองที่ได้ยินคำชวนเมื่อครู่กำลังสาวเท้าไกลออกไปจากโต๊ะและไม่มีทีท่าหันมาสนใจพวกเขาแม้แต่นิดเดียว...เพียงเท่านี้ Hyde ก็รู้ได้ทันทีว่า J กำลังไม่พอใจ

 

“ขอตัวก่อนนะ...” พูดจบร่างเล็กก็สะบัดมือหลุดออกจากการเกาะกุมพร้อมกับสาวเท้าเร็ว ๆ ตามหลัง J ไปทันที...ปล่อยให้เพื่อนเก่ายืนมองตามหลังพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เกิดขึ้นมาเพียงแว่บเดียว...จากนั้น Kiyoharu จึงก้าวเดินตามหลังคนทั้งสองไปช้า ๆ

 

“ J !! ...J…รอก่อน”

 

... เสียงร้องเรียกจากด้านหลังทำให้ชายหนุ่มผมทองต้องชะงักฝีเท้าลงพร้อมกับยืนรอให้ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้...

 

“ทำไมต้องทำอย่างนี้....นายทำหงุดหงิดเป็นเด็ก ๆ ไปได้...” Hyde ต่อว่าชายหนุ่มเสียงแข็ง...ถึงแม้ว่า Kiyoharu จะมาขัดจังหวะการดินเนอร์ของพวกเขา...แต่ยังไงนั่นก็เพื่อนเขาทั้งคน...J ไม่ควรทำท่าทางและใช้คำพูดแบบนั้นกับเพื่อนของเขา

 

“ขอโทษที่ทำเป็นเด็ก ๆ ...” คำขอโทษห้วนสั้นและไม่แสดงถึงความรู้สึกผิดในน้ำเสียง...ยิ่งทำให้ Hyde รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้างกับท่าทางไร้เหตุผลของอีกฝ่าย

 

“ถ้านายอยากไปอยู่กับเพื่อนนายต่อก็ตามสบาย...แต่ฉันอยากกลับบ้านพักแล้ว” J เอ่ยคำพูดที่ทำให้ Hyde ต้องตัดสินใจ...เมื่อดวงตาเรียวรีเหลือบเห็นร่างของ Kiyoharu ที่กำลังเดินมาทางพวกเขาช้า ๆ

 

...ภาพที่เห็นและสถานการณ์ที่เป็นอยู่มันทำให้มึนหัวมากขึ้นทุกที...ความรู้สึกปวดหัวแล่นแปล๊บผ่านศีรษะไป...J รู้สึกเลื่อนลอยเบาหวิวราวกับตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศ...ทิวทัศน์พร่าเลือนไร้รูปทรง...ชายหนุ่มสะบัดหัวที่กำลังมึนงงไปมาแรง ๆ ท่าทางอาการไข้ของเขาคงจะร้ายแรงมากขึ้นทุกที...

 

“J เป็นอะไรรึเปล่า ?” Hyde ที่เพิ่งจะสังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของ J เอ่ยถามขึ้น...พร้อมกับขยับจะเข้าไปแตะตัว...แต่เสียงร้องเรียกของเพื่อนก็ดังขึ้นมาขัดไว้ก่อน

 

“Haido…ว่าไงขออนุญาตเรียบร้อยแล้วรึยัง ?” Kiyoharu เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

 

“เอ่อ...Kiyoharu…ฉันคง...” ขณะที่กำลังจะเอ่ยคำพูดปฏิเสธพลางเลื่อนฝ่ามือบางหมายจะเกาะกุมอุ้งมือของ J เอาไว้...แต่ฝ่ามือแกร่งนั้นกลับผละออก...หลีกเลี่ยงไม่ยอมจับมือ Hyde เอาไว้

 

...แม้จะไม่ใช่การกระทำที่รุนแรง...แต่สิ่งที่ชายหนุ่มแสดงออกกำลังทำให้หัวใจของ Hyde เจ็บแปลบขึ้นมาทันที....ฝ่ามืออบอุ่นที่เคยเกาะกุมมือของเขาเอาไว้แนบแน่น...ถ่ายทอดไออุ่นให้แก่กันและกัน...บัดนี้ฝ่ามือนั้นกลับไม่ยอมเกาะกุมมือของเขาเอาไว้อีกแล้ว...

 

“Kiyoharu ฉันจะไปกับนาย...” ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะปฏิเสธ...แต่เพราะการกระทำของ J มันทำให้ร่างเล็กเริ่มรู้สึกอยากประชดอะไรโง่ ๆ ขึ้นมาบ้าง...และถ้าตอนนี้ J ตรงมากระชากเขากลับไป...และบอกว่า “ไม่ให้ไป” เขาจะยินยอมติดตามชายหนุ่มกลับไปทันที...

 

...เพียงแค่ J เอ่ยปากออกมาเท่านั้น...ไม่ว่าที่ไหนเขาก็พร้อมจะตามไป...

 

...ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ผละยืนหันหลังให้เขาตั้งแต่เมื่อกี้...รอคอยให้อีกฝ่ายห้ามปรามและมาดึงเขากลับไป...

 

“ตามใจนายแล้วกัน...ถ้างั้นฉันขอตัวก่อน” คำพูดเรียบเฉยเย็นชาไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใด ๆ พร้อมกับภาพแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ก้าวเท้าออกเดินห่างไปทุกที...ทั้งไม่สนใจและไม่ห้ามปราม...

 

...ราวกับไม่ต้องการเขาอีกแล้ว...

 

...Hyde จ้องมองภาพนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา...ความรู้สึกบางอย่างจุกแน่นอยู่ในอก...แม้แต่เสียงที่จะเอ่ยเรียก J เอาไว้ก็ติดอยู่ที่ลำคอทำให้ไม่สามารถเปล่งเสียงเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ได้...

 

...น้ำตามันเหมือนจะไหล....

 

“Haido…ไปกันเถอะ...ยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์...อีกอย่างหิมะเริ่มโปรยลงมาแล้ว...ไปที่บ้านพักกันดีกว่า” Kiyoharu เอ่ยปากชวนพร้อมกับยื่นมือหมายจะจูงมือ Hyde ให้เดินไปพร้อมกัน

 

“ไม่เป็นไร...ฉันเดินเองได้...นายนำทางไปเถอะ” Hyde ปัดมือออกหลีกเลี่ยงไม่ยอมให้จับกุม....Kiyoharu อมยิ้มให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำหน้าไป....Hyde ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากำไว้แน่นพลางเหลียวมองด้านหลัง...ซึ่งเป็นทางที่ชายหนุ่มผมทองเดินจากไป... ฝ่ามือบางที่ไม่ได้สวมถุงมือแบออกรอรับสัมผัสเย็นยะเยียบที่กำลังตกลงมาจากฟากฟ้าที่มืดมิด...

 

...เย็นชาและหนาวเหน็บ...

 

...หากปล่อยให้มือนี้ปกคลุมไปด้วยหิมะ...ไม่นานมันคงจะโดนความเย็นของหิมะกัดจนรู้สึกเจ็บและด้านชา...บางทีมันอาจกัดกร่อนจนเจ็บปวดและด้านชาไปถึงหัวใจ....

 

….Hyde รีบปัดเอาหิมะที่ตกลงมาบนฝ่ามือออก...พร้อมกับซุกมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ...เพื่อให้ความอบอุ่นอย่างรวดเร็ว... ทั้งไม่อยากให้มือโดนหิมะกัดจนเจ็บและไม่อยากให้หัวใจโดนความเย็นชานั้นกัดกร่อนจนด้านชา...

 

ความไม่เข้าใจกันที่เกิดขึ้นมาจากเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น...หากได้พูดคุยปรับความเข้าใจพวกเขาก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

...Hyde อมยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง...พลางสาวเท้าเดินตามหลังเพื่อนไปติด ๆ ตั้งใจว่าจะพูดคุยและทักทายกับสมาชิกในวง Kuroyume เพียงไม่นาน...แล้วเขาจะรีบกลับไปหา J ทันที...

 

<<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>>

 

... อีกด้านชายหนุ่มผมทองเดินกลับมาที่บ้านพักเพียงลำพังด้วยอารมณ์หงุดหงิดและปวดแปลบที่ศีรษะ... และเมื่อหันหลังกลับไปมองด้านหลังก็ว่างเปล่าปราศจากเงาร่างเล็กบางของใครบางคนที่ควรจะเดินตามเขามา...

 

“บ้าเอ๊ย !! “ J สบถออกมาเบา ๆ ปลายเท้าเตะเอาพื้นหิมะหน้าบ้านพักกระจุยกระจาย... เสียงประตูถูกกระชากออกและปิดลงดังโครมใหญ่แสดงถึงอารมณ์โกรธที่ดำเนินมาถึงขีดสุดแล้ว

 

...ชายหนุ่มผมทองถอดรองเท้าออกแล้วเดินตรงไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว...ที่เขารู้สึกหงุดหงิดคงเพราะอาการไข้และปวดหัว...หากได้กินยาและนอนพัก...อารมณ์ครุกรุ่นจากเหตุการณ์ต่าง ๆ คงจางหายไป...J ฉวยเอายาแก้ไข้ขึ้นมากินและดื่มน้ำตามลงไปอย่างรวดเร็ว

 

...พลางค่อย ๆ เอนกายลงกับที่นอนหนานุ่มช้า ๆ ถ้าเขาใจเย็นลงกว่านี้...คงไม่มีใครมาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งคู่ได้...ถ้า Hyde กลับมาเมื่อไหร่เขาจะใจเย็นแล้วพูดคุยกันให้รู้เรื่อง...จะไม่ใช้อารมณ์กับอีกฝ่ายเด็ดขาด...J ตั้งใจเอาไว้อย่างนั้นก่อนจะผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา...รอเพียงให้ใจสงบเขาจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไปให้หมด...

 

<<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>>

 

- รุ่งเช้าอีกวันที่บ้านของ Ryuichi -

 

ประตูห้องนอนค่อย ๆ เปิดแง้มออกอีกครั้งจากมือบางของใครคนหนึ่งซึ่งอยู่ในชุดแต่งกายรัดกุมเหมือนเตรียมตัวจะเดินทางไกล…เสียงถอนใจเบา ๆ ด้วยความผิดหวังที่จนป่านนี้คนบนเตียงก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัวลืมตาตื่น... ก่อนจะเดินเข้าไปทรุดตัวลงข้างกายชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับสนิทจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเมื่อคืน...

 

“ฉันต้องไปแล้วนะ...Ryu” เสียงบอกแผ่วเบาพลางขยับผ้าห่มขึ้นคลุมร่างที่นอนหลับใหลอยู่ให้มิดชิดยิ่งขึ้นด้วยความห่วงใย...ก่อนจะตัดสินใจในเวลาที่เหลืออันน้อยนิดโดยหยิบกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ที่โต๊ะข้างเตียงมาเขียนข้อความบางอย่างลงไป...ทั้งที่อยากจะปลุกเรียกให้ตื่นขึ้นมาบอกลา...หากความรู้สึกบางอย่างก็ยังขวางกั้นเอาไว้...

 

....อย่าทำตัวเหมือนผู้หญิงหน่อยเลย...ต้องปลุกให้คนนอนหลับขึ้นมาส่งด้วยรึไง...

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

 

....ติ้ดๆๆ...ติ๊ดๆๆ...

 

Inoran เงยหน้าขึ้นจากหนังสืออ่านเล่นในมือมองไปยังโทรศัพท์มือถือสองเครื่องที่วางอยู่คู่กันด้วยความประหลาดใจ...ก่อนจะเอี้ยวตัวไปคว้ามาดู... ต้นตอของเสียงมาจากโทรศัพท์ของชายหนุ่มที่กำลังทำอาหารเช้าส่งกลิ่นหอมอบอวลออกมาจนถึงที่นี่นั่นเอง...

 

“Tetsu...” เสียงพึมพำถึงชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอภาพก่อนจะรีบก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปในครัวยื่นโทรศัพท์ในมือให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนปลดผ้ากันเปื้อนออก...ฝ่ายนั้นหันมาเลิกคิ้วถามก่อนจะยื่นมือออกมารับไปอย่างเซ็ง ๆ เห็นร่างบางตรงหน้ากำลังจะเดินกลับออกไปทันทีที่หมดธุระ...ลำแขนแกร่งจึงรีบโอบเอวบางดึงเข้ามากอดไว้ดื้อ ๆ ก่อนจะกดรับสายในที่สุด...

 

“Moshi Moshi”

 

“Ken-chan..นี่ฉันเอง...ทำไมรับช้านักล่ะ...เครื่องจะออกอยู่แล้วเนี่ย...” เสียงเล้ง?? ของเพื่อนรักทำให้เจ้าเหมียวต้องเอียงหน้าหลบวูบจากโทรศัพท์จนร่างในอ้อมแขนอดยิ้มออกมาไม่ได้กับท่าทางล้อเลียนนั้น...

 

“เอาน่า...ก็รับแล้วนี่ ว่าแต่จะขึ้นเครื่องไปไหน...” คำพูดที่ได้ยินทำให้ Inoran เงยหน้าขึ้นมองด้วยความใส่ใจกว่าเมื่อแรก...

 

“Osaka... จะกลับบ้านสองสามวัน...เมื่อวานพ่อกับแม่โทรตาม...อาทิตย์นี้ว่าง ๆ อยู่พอดีก็กลับซะเลยดีกว่า...” Tetsu บอกกลับไปด้วยน้ำเสียงไม่ร่าเริงนักเมื่อคิดไปถึงว่าช่วงเวลาที่จะได้อยู่กับใครคนหนึ่งต้องน้อยลง...หากความคิดถึงบิดามารดาก็มีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

 

...อีกอย่างไปแค่สองสามวันกลับมาก็ยังมีวันพักเหลืออีก...

 

“อ้าว...ทำไมกะทันหันขนาดนั้น...น่าจะบอกล่วงหน้า..” เสียง Ken บ่นอุบ..

 

“ทำไม...บอกล่วงหน้าจะมาด้วยเหรอ...เอามั้ยล่ะเดี๋ยวฉันรอไปพร้อมนายพรุ่งนี้...” Tetsu รีบบอกอย่างรวดเร็ว...รู้ดีว่าเจ้าเหมียวไม่มีทางมาด้วยแน่เพราะตอนนี้ทุกลมหายใจเข้าออกคงจะมีแต่คนชื่อ Inoran... แล้วก็จริงอย่างที่คิดเมื่อมีเสียงหัวเราะแห้ง ๆ ตอบกลับมาก่อนเจ้าตัวจะรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว...

 

“อ่ะน่า...แล้วโทรมามีเรื่องอะไรรึเปล่า?....”

 

“ก็ว่าจะบอกให้เข้าไปดูที่สตูฯบ้าง...กลับบ้านทั้งทีก็อยากจะวางเรื่องงานจริง ๆ ถ้าผู้จัดการติดต่อฉันไม่ได้ก็คงจะโทรไปหานาย...เพราะงั้นฝากด้วยแล้วกันนะเพื่อน...555 บาย..”

 

“อ้าว...เฮ้ย...เดี๋ยว..” Ken ตะโกนเรียกเพื่อนผ่านหูโทรศัพท์อย่างเคือง ๆ เมื่อฝ่ายนั้นเล่นโยนระเบิด??ให้แล้วก็ปิดเครื่องหนีไปเฉย ๆ...

 

“Tetsu จะไปไหนเหรอ...” ใจคิดไปถึงเพื่อนร่วมวงของตน...รึว่าจะชวนกันไปเที่ยว...

 

“กลับบ้านที่ Osaka...” Ken ตอบพลางโอบเอวอีกฝ่ายพาเดินออกไปที่โถงนั่งเล่นก่อนจะดึงให้นั่งลงบนโซฟาด้วยกัน...

 

“เห็นบอกว่าพ่อกับแม่โทรมาเมื่อวาน...เฮ้อ..สองสามวันนี้คงได้วุ่นอีกแน่จะปิดโทรศัพท์ก็ปิดไม่ได้...Hyde กับ Yukky ก็ไม่ได้อยู่ในเมือง...ฉันคงตามตัวได้ง่ายที่สุด...” เสียงง๊องแง๊ง??ของเจ้าเหมียวตัวโตข้างกายพร้อมกับเริ่มซุก ๆ เข้าหาอีกฝ่ายอย่างออดอ้อนทำให้ร่างบางต้องยกแขนขึ้นกอดร่างนั้นเอาไว้อย่างเอาใจ...เพียงแค่นั้นริมฝีปากได้รูปก็คลี่ยิ้มออกมาได้อีกครั้ง...หากความคิดของ Inoran กลับไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น...แต่กำลังล่องลอยไปถึงเพื่อนคนหนึ่งของตน...เพื่อนที่เขารู้จักดีว่าเป็นยังไง...

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

 

 

ดวงตาคมกวาดมองไปบนกระดาษโน้ตเล็ก ๆ หลายต่อหลายครั้ง...ความรู้สึกบางอย่างกำลังปะทุอยู่ภายในอย่างควบคุมไม่อยู่...นับจากลืมตาตื่นขึ้นมาเดียวดาย...ลุกเดินตามหาอีกฝ่ายด้วยความหวังว่าคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้าน...กระทั่งพบว่ารถไม่ได้จอดอยู่ที่เดิม...ย้อนกลับขึ้นมาบนห้องอีกครั้งแล้วก็ได้พบกระดาษโน้ตในมือตอนนี้...

 

....แค่จะปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมา...มันเสียเวลาอันมีค่าของนายมากนักรึไง!!!...

 

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>