15

“ปล่อย!!  อย่านะ  ปล่อยฉัน”  เสียงตะโกนอย่างตื่นกลัวดังขึ้นทันทีที่  Hyde ลืมตาตื่นขึ้นแล้วพบว่าตัวเองนอนซบอยู่กับร่างของชายหนุ่ม  แล้วเสียงนั้นก็ปลุกให้  J ตกใจตื่นขึ้นในทันทีเช่นกัน   ดวงตายาวรีเบิกกว้างมองร่างเล็กตรงหน้าที่เวลานี้วิ่งลงไปซุกตัวอยู่ที่พื้นข้างเตียงอย่างงุนงง 

“Hyde   เป็นอะไร  หายไข้แล้วเหรอ”  J ถามพลางขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง  หากท่าทางของชายหนุ่มกลับยิ่งทำให้ Hyde ร้องลั่นออกมาอีกครั้ง 

“อย่าเข้ามานะ  ไป!!!  ไปให้พ้น”  Hyde กระถดร่างถอยหนีไปจนชิดผนังห้อง  ดวงตาคู่งามเบิกมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหวาดผวา 

J ตะลึงมองอาการผิดปกติของคนตรงหน้านิ่ง  หยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหวของตัวเองลงทันที 

“Hyde  ฉัน”  ผู้พูดกัดริมฝีปากแน่น  เขาไม่อาจยอมพูดคำว่าขอโทษออกมาได้  เขา  ทำไม่ได้   จนแล้วจนรอด  J ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก  ได้แต่เดินเข้าไปใกล้ร่างสั่นเทาที่เบียดตัวอยู่กับผนังห้องช้า ๆ 
ทันทีที่ชายหนุ่มจะมาถึงตัว   ร่างบางที่สวมเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายติดกายอยู่เพียงตัวเดียวก็กระโจนหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว  เสียงร้องลั่นอย่างขวัญเสียดังออกมาไม่หยุด  วิ่งปราดไปที่ประตูห้องทุบประตูอย่างแรงพลางกระแทกประตูนั้นด้วยช่วงไหล่อย่างไม่สนใจว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ 

“เปิด!!  ช่วยด้วย  ใครก็ได้  ช่วยที”  Hyde ส่งเสียงวิงวอนน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาช้า ๆ  ลืมคิดไปว่าไม่มีใครที่จะคอยช่วยเหลือตนอยู่ภายนอก  เพราะที่นี่  ไม่มีใครอื่น  มีเพียงเขาทั้งคู่เท่านั้น 

“Hyde หยุดนะ!!”  J ทนดูต่อไปไม่ได้  ชายหนุ่มตรงเข้ารวบร่างอีกฝ่ายไว้จากด้านหลังทันที  เสียงร้องลั่นให้ปล่อยตนเองให้เป็นอิสระของอีกฝ่ายไม่อาจทำให้ชายหนุ่มยอมทำตามได้   มือแกร่งคว้ามือเรียวเล็กของอีกฝ่ายขึ้นดูก็ได้เห็นว่ามือทั้งสองข้าง  เป็นรอยแดงจากการระดมทุบประตูเมื่อครู่อย่างชัดเจน 

J  กอดรัดร่างเล็กไว้มั่น  หากอีกฝ่ายก็ยังคงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง  ในที่สุดชายหนุ่มก็ไม่อาจทนต่อไปได้เมื่ออีกฝ่ายก้มลงกัดที่แขนเขาเต็มแรง 

“หยุดบ้าซักที  ”  J  ตวาดใส่อีกฝ่าย  พลางเหวี่ยงร่างบางทุ่มลงไปบนเตียงอีกครั้ง  ปราดตามเข้าไปกดร่างของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างรวดเร็ว  

“ฟังนะ  ถ้าไม่หยุดอาละวาด  ฉันสัญญา  ว่าฉันจะทำอย่างที่นายกลัว  ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะเต็มใจหรือไม่  เพราะฉะนั้น  ถ้ากลัวก็อยู่นิ่ง ๆ  ทำตามที่ฉันสั่ง  เข้าใจมั้ย!!!!” 

Hyde หยุดชะงักนิ่งทันที  ร่างเล็กสั่นไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว  ไม่กล้าแม้แต่จะพยักหน้ารับคำอีกฝ่าย  การเคลื่อนไหวอย่างเดียว  คือน้ำตาที่ทะลักล้นออกมาไม่ขาดสาย  

J เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า  ปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระพร้อมกับขยับลุกขึ้นนั่งช้า ๆ   ดวงตาคมมองร่างเล็กที่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงในท่าเดิม  ดวงตาคู่งามเบิกค้าง  เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ดังออกมาโดยไม่ยอมขยับกายใด ๆ อีกแม้แต่น้อย 

ชายหนุ่มเม้มปากแน่น  ส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกผิดที่พลุ่งมากขึ้นทุกทีในใจ  ยิ่งได้เห็นอาการหวาดกลัวราวกับจะเสียสติของอีกฝ่าย  ยิ่งทำให้เขาทรมานใจอย่างบอกไม่ถูก  ชายหนุ่มขยับเข้าไปหาร่างเล็กอีกครั้ง  มือแกร่งเข้าช้อนร่างอีกฝ่ายเพื่อจะอุ้มให้นอนกลางเตียงอย่างสบาย ๆ  หากทันทีที่มือสัมผัสโดน  ร่างเล็กก็สะดุ้งเฮือกหลับตาแน่นอย่างรวดเร็ว  ไม่กล้าขัดขืนหรือพูดจาอะไรทั้งสิ้น  แม้แต่เสียงสะอื้นก็ยังพยายามกลืนลงไปด้วยความกลัวอีกฝ่าย 

J มองร่างเล็กในอ้อมแขนที่นอนตัวเกร็ง  หลับตาแน่นอย่างสงสาร  เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับความรู้สึกนี้  ชายหนุ่มวางร่างอีกฝ่ายลงกับที่นอนนุ่มช้า ๆ  พลางดึงผ้าขึ้นมาห่มให้ 

“นอนซะ  เดี๋ยวจะเอาข้าวมาให้กิน”  J บอกเบา ๆ  พลางเดินก้าวยาว ๆ ออกไปจากห้องทันที 

เสียงปิดประตูที่ดังขึ้นเบา ๆ  เรียกให้เปลือกตาบางเปิดออกอีกครั้ง   Hyde ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างสุดกลั้น  ความกลัวยังฝังลึกอยู่ในทุกส่วนของทั้งร่างกาย  และจิตใจ  ร่างเล็กขดตัวนอนตะแคงร้องไห้จนกระทั่งหลับไปอีกครั้งเพราะความอ่อนเพลีย  รวมกับพิษไข้ที่ยังคงไม่หายดี 

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

J เดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถาดเล็ก ๆ ที่มีชามข้าวต้มควันกรุ่น  น้ำดื่มและยาหลังอาหารสำหรับอีกฝ่าย  ชายหนุ่มวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง  ทรุดตัวลงนั่งบนที่นอนข้างร่างเล็กที่นอนหลับคุดคู้อยู่    คราบน้ำตายังชื้นอยู่ที่แพขนตาและที่ข้างแก้ม 

“Hyde  Hyde”  เสียงเรียกอย่างอ่อนโยนแต่สำหรับคนฟังแล้วมันไม่เป็นเช่นนั้นเลย  ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก  ถอยห่างออกไปทันที  แต่มือแกร่งก็ฉวยยึดข้อเท้าเล็ก ๆ ไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะขยับหนีลงจากเตียงไป  

“ปล่อย  จะ  จะทำอะไร  ฉันไม่ได้คิดหนีนะ  ฉัน  ฉันนอนอยู่เฉย ๆ”  Hyde ละล่ำละลักบอกทันที  มือเรียวเล็กพยายามปลดมือของอีกฝ่ายออกจากข้อเท้าตนเอง  ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตาชายหนุ่มเจ้าของมือนั้น 

“กินข้าว”  J  บอกสั้น ๆ   ไม่ยอมปล่อยมือจากข้อเท้าอีกฝ่าย   และเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นยังคงส่ายหน้าไปมาอย่างดื้อดึงจึงแกล้งพูดสั่งเสียงเข้ม  

“กินเดี๋ยวนี้  ทำตามที่ฉันสั่ง  ไม่งั้น”  มือแกร่งกระตุกข้อเท้าของอีกฝ่ายดึงเข้ามาหาตนเองอีกครั้ง   อีกฝ่ายจึงรีบพยักหน้ารับคำสั่งนั้นอย่างรวดเร็ว  พร้อมกับพยายามดึงขาตนเองออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายด้วยความกลัว

“ดีมาก  กินข้าวแล้วจะได้กินยา  นะ”  ปลายเสียงที่ทอดลงอย่างอ่อนโยน  ทำให้ผู้ฟังต้องเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะรีบหลบตาลงต่ำอีกครั้ง   ชายหนุ่มปล่อยมือจากข้อเท้าอีกฝ่ายช้า ๆ   ฝ่ายนั้นก็รีบหดขากลับไปนั่งชิดอยู่กับหัวเตียงทันที   J จึงรีบลุกขึ้นยกชามข้าวต้มส่งให้   มือเรียวเล็กยื่นมารับเอาไป  พร้อมกับรีบตักเข้าปากด้วยความกลัว 

“โอ้ย!”  ข้าวต้มร้อน ๆ ลวกริมฝีปากบางทันทีเช่นกัน      J รีบขยับคว้าชามข้าวต้มจากมืออีกฝ่ายไปวางไว้ในถาดอีกครั้ง  รีบยกแก้วน้ำเย็นที่นำมาด้วยรินน้ำลงใส่ผ้าเช็ดปากเนื้อนุ่ม  แตะลงไปเบา ๆ  บนริมฝีปากบางที่มีรอยแดงทันที   ร่างเล็กขยับจะถอยออกห่างแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะเบื้องหลังเป็นหัวเตียงไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว  จึงได้แต่นั่งนิ่ง  มือแกร่งจับปลายคางเรียวให้เงยขึ้นเพื่อจะดูรอยโดนลวกให้ชัดอีกครั้ง  เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงจึงยอมปล่อยใบหน้านั้นให้เป็นอิสระ 

“ระวังหน่อยสิ  ”  J  ดุเบา ๆ   นึกโทษตัวเองอยู่เหมือนกันที่ไม่เตือนอีกฝ่ายเรื่องความร้อนของข้าว  ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก  แต่กลับยกชามข้าวต้มขึ้นมาถือเอาไว้เอง  พลางตักข้าวต้มขึ้นมาพร้อมกับเป่าให้อุณหภูมิของข้าวเย็นลง  ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ปากเจ้าตัวเล็ก  Hyde ลังเลเล็กน้อยยังไม่ยอมอ้าปากกินข้าวแต่พอเหลือบมองไปเห็นสายตาดุ ๆ ของอีกฝ่ายร่างเล็กก็ต้องยอมอ้าปากกินข้าวอย่างเสียไม่ได้  รสชาติกลมกล่อมของข้าวต้มและท่าทางที่ไม่คุกคามของอีกฝ่าย  ทำให้จิตใจของ Hyde พอจะสงบลงได้บ้างและเมื่ออีกฝ่ายตักป้อนให้เป็นคำที่สอง Hyde ก็อ้าปากรับแต่โดยดี    และ  ทั้งที่ยังไม่ค่อยรู้สึกอยากอาหารแต่ร่างเล็กก็ต้องยอมกินข้าวที่อีกฝ่ายป้อนให้  จนหมด 

“นี่ยา”  J ยื่นยาลดไข้ให้อีกฝ่าย  Hyde รับมาและรีบนำใส่ปากอย่างรวดเร็วไม่กล้าดื้อดึงขัดคำสั่งอีกฝ่าย  ชายหนุ่มส่งน้ำให้ดื่ม  ร่างเล็กก็รับมาดื่มก่อนจะนั่งก้มหน้านิ่ง    J ยื่นมือข้างหนึ่งเข้าไปแตะที่ไหล่บางเบา ๆ Hyde สะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าว่าอะไรเช่นเคย  ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจกับท่าทางหวาดผวาของอีกฝ่ายก่อนจะกดไหล่ร่างเล็กให้ลงนอนขยับห่มผ้าห่มให้อย่างอ่อนโยน  ท่าทางหวาดกลัวของอีกฝ่ายทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าทำอะไรให้มากไปกว่านี้  J ผละลุกเดินออกไปข้างนอกเพื่อปล่อยให้อีกฝ่ายได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่…

12

 “เฮ้อ !! ทำไมมันต้องมาตกตอนนี้ด้วย” Hyde ถอนหายใจแรงเมื่อฝนเจ้ากรรมดันตกลงมาไม่ยอมหยุดทางก็ลื่นเดินไปไหนไกลก็ไม่ได้

จะถอยกลับไปตอนนี้จะทันรึเปล่า ? บางที J อาจจะยังไม่กลับมา…

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าขบคิดอยู่ในโพรงใต้ต้นไม้ใหญ่…เหลือบมองขึ้นบนท้องฟ้านิดหน่อยก็เห็นไม่มีวี่แววว่าฝนจะหยุดตกตอนนี้ Hyde ขยับตัวออกมาจากโพรงต้นไม้คิดว่าจะกลับไปที่บ้านก่อน…แล้วค่อยหาโอกาสออกมาอีกครั้ง…แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะมีโอกาสแบบนี้อีก…ขณะที่ครุ่นคิดอย่างเอาเป็นเอาตายว่าจะไปต่อหรือจะกลับ…เสียงหนึ่งก็ดังแว่วผ่านสายฝนมา

 “ Hyde !!! อยู่ที่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้ !!! “ เสียง J ตะโกนลั่นไปทั่วป่าแม้จะมีเสียงสายฝนที่ตกดังอยู่ไม่ขาดสายแต่ Hyde ก็ได้ยินเสียงเรียกเต็มสองหู…ไม่น่าเชื่อเขาเพิ่งออกมาได้ประมาณชั่วโมงกว่า ๆ ทำไม J ถึงกลับมาเร็วอย่างนี้ แต่ตอนนี้ร่างเล็กไม่มีเวลาคิดหาเหตุผล Hyde สาวเท้าออกไปจากจุดที่ยืนอยู่อย่างรวดเร็วถ้าโดน J จับได้เขาตายแน่ ๆ เพราะชายหนุ่มคงไม่ยอมปล่อยเขาเอาไว้ ร่างเล็กวิ่งหนีล้มลุกคลุกคลานไปตลอดทางหันกลับไปมองข้างหลังบ่อย ๆ เพราะกลัว J จะตามทัน ตอนนี้ยิ่งไม่มีทางคิดจะกลับไปมีแต่ต้องเดินหน้าหนีไปลูกเดียว …

ชายหนุ่มผมทองไล่ตามอย่างไม่คิดชีวิตโชคดีที่ฝนตกทำให้พื้นดินอ่อนตัวและสังเกตเห็นรอยเท้าที่ร่างเล็กทิ้งเอาไว้ได้ชัดเจนยิ่งต้นไม้เล็ก ๆ ที่หักลู่เป็นทางยิ่งบอกทางได้อย่างดี J เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม Hyde คงอยู่ไม่ไกลมากนัก ร่างสูงไล่ตามไปตามรอยเท้าและกิ่งไม้ที่หักไม่นานก็เห็นหลังร่างเล็กไว ๆ J รีบวิ่งฝ่าไปอีกทางหมายจะเข้าไปดักหน้าโดยที่สายตาก็ไม่ละไปจากร่าง Hyde เพราะเกรงว่าอาจทำให้คลาดสายตา …

ร่างเล็กที่หลับหูหลับตาวิ่งไม่คิดชีวิตหันไปมองแต่ด้านหลังโดยไม่ได้เฉลียวใจแม้แต่น้อยว่าชายหนุ่มจะอ้อมมาดักด้านหน้า Hyde วิ่งเข้าปะทะกับอกร่างสูงอย่างจังจนล้มลงกับพื้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของ J ยืนค้ำศรีษะของเขาเอาไว้ ใบหน้าคมมีแต่ความโกรธเกรี้ยวและพร้อมที่จะฆ่าคนได้ทุกเวลา ร่างเล็กกระถดถอยหลังอย่างรวดเร็ว ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว โดยมีร่างของชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้'ให้ลุกขึ้นยืน J บีบต้นแขนเรียวบางเอาไว้แนบแน่นจนร่างเล็กต้องกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บที่แล่นร้าวไปทั้งแขน

“อ…เอ่อ…ฉัน ฉันขอโทษ…” Hyde ละล่ำละลักบอก…ใบหน้างามซีดเผือดด้วยความกลัว

“ขอโทษแล้วมันได้อะไร ?!! อย่างนายถ้าไม่สั่งสอนคงไม่รู้สำนึก !! “ J ตะคอกใส่เสียงแข็งก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กกระแทกกับพื้นดินเต็มแรง… Hyde จุกจนพูดไม่ออกขยับตัวค่อย ๆ คลานหนีออกไปให้ไกลชายหนุ่มที่กำลังบ้าคลั่ง แต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลเมื่อโดนชายหนุ่มกระชากกลับขึ้นมาแล้วเหวี่ยงไปกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ เต็มแรง ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นทันทีเจ็บจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ ชายหนุ่มผมทองหอบหายใจเบา ๆ ก่อนจะตะคอกถามเสียงดัง

 “นายคิดว่าจะหนีไปไหนได้ !! นายไม่มีทางได้กลับไปลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่ได้ทำความผิด…โดยที่ Ino “ คิดมาถึงตอนนี้ J กัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ ” นายรู้มั้ย Ino น่ะ จนวันนี้ ยังไม่รู้ว่าเลยว่าจะหายหรือ…หรือตาย แล้วถ้าเพื่อนฉันตายหรือไม่ตื่นไปตลอดชีวิต นายจะต้องชดใช้!! “ J ตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดตรงไปกระชากร่างเล็กบางที่กำลังพยายามจะถอยหนีเข้าไปในพุ่มไม้ด้านหลัง กดรั้งร่างเล็กลงกับพื้นดินตรึงข้อมือบางทั้งสองข้างเอาไว้แน่นหนา

“อย่า J ถ้านายฆ่าฉัน นาย นายต้องติดคุก แล้ว Ino ที่ฟื้นขึ้นมาจะต้องเสียใจแน่” Hyde คิดหาคำพูดเพื่อเปลี่ยนใจอีกฝ่ายอย่างร้อนรน เขาจะตายที่นี่ไม่ได้ ครอบครัว ทุก ๆ คนที่เขารัก ดนตรี เสียงเพลง Hyde ขยับดิ้นรนไปมา สายฝนที่โปรยปรายทำให้ร่างกายของทั้งคู่เปียกปอน ชุ่มโชก ชายหนุ่มจ้องมองร่างเล็กบางเบื้องล่างนิ่ง ผิวกายขาวนวลปรากฏให้เห็นเด่นชัดภายใต้เสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้น เรือนร่างบอบบางที่ดิ้นรนบิดกายไปมายิ่งสัมผัสเข้ากับร่างกายของชายหนุ่มโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ ทุกสัมผัสทำให้สติที่เหลืออยู่น้อยนิดเพราะความโกรธแทบจะหลุดลอยหายไป

“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ฆ่านายหรอก เพราะฉันมีวิธีที่จะจัดการกับคนอย่างนายได้ดีกว่าการฆ่านายให้ตายเยอะ ฉันจะทำให้นายทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น” เสียงหัวเราะหยามหยันดังตามคำพูดนั้นออกมา ดวงตาคมมองจ้องร่างกายอีกฝ่ายด้วยสายตาที่บ่งบอกให้ผู้ถูกมองรับรู้ได้ทันที อะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับตนเอง

“ปล่อย !! นายมันบ้า !! ไอ้ทุเรศ” Hyde เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มเสียงลั่นดิ้นรนผลักไสเต็มกำลังหมายจะให้หลุดไปจากพันธนาการของอีกฝ่าย “เออบ้า !! ฉันเคยบอกนายแล้วไง ว่าอย่าลองดีกับหมาบ้าอย่างฉัน” พูดจบสองมือของชายหนุ่มก็ยกขึ้นกระชากเสื้อเชิ๊ตของร่างบางจนขาดออกจากกัน ร่างบางดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง สองขายกขึ้นถีบเตะเป็นพัลวันแต่ก็โดนเข่าของ J กดเอาไว้อย่างแน่นหนา

“นายจะทำอะไร ?!! ปล่อยนะ…” ร่างเล็กร้องเสียงสั่นสองมือก็ทั้งทุบ ทั้งจิก ทั้งข่วนชายหนุ่มเป็นพัลวัน พริบตาที่พยายามดิ้นรนขัดขืนริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดุดัน Hyde เม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมให้ชายหนุ่มล่วงล้ำเข้าไปมากกว่านี้

…เพียะ~!!…

เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามดังชัดเจน ชายหนุ่มหน้าหันไปตามแรงตบก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะ Hyde ตบหน้าอีกฝ่ายหมายจะให้มีสติแล้วมองดูให้ชัดเจนว่าตัวเองกำลังทำอะไร แต่สิ่งที่ร่างบางกระทำกลับยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์โกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายให้ปะทุขึ้นมาอีก J ใช้มือข้างหนึ่งบีบกรามของอีกฝ่ายเอาไว้แนบแน่นทาบทับริมฝีปากบดขยี้อย่างรุนแรงลงไปอีกครั้ง คราวนี้เพราะแรงบีบทำให้ร่างเล็กไม่สามารถเม้มริมฝีปากเพื่อหลบหนีปลายลิ้นเร่าร้อนที่ถูกส่งเข้ามาพัวพันอย่างอุกอาจ

Hyde เบิกตากว้างพยายามออกแรงดันไหล่หนาเพื่อให้ร่างสูงออกห่างไป แต่เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดก็ไม่สามารถทำได้ดังใจ ในที่สุดร่างเล็กก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายฝืนแรงบีบกัดเข้าไปที่ริมฝีปากอีกฝ่ายเต็มแรง จนชายหนุ่มต้องถอนริมฝีปากออกมาอย่างรวดเร็ว

“นายอยากฆ่าฉันก็เชิญ !! แต่อย่ามาทำอย่างนี้ !! ฉันไม่ใช่ผู้หญิง…ได้ยินมั้ย !!! ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิง !! “ Hyde ตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายเสียงลั่นน้ำตาเริ่มไหลทะลักออกมานองหน้า แม้จะมีสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาชำระล้างแต่แรงสะอื้นก็ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ พื้นดินที่เฉอะแฉะ และหยาดฝนเย็นยะเยียบที่ตกลงมากระทบร่าง ยิ่งทำให้ร่างข้างใต้ตัวสั่นระริกทั้งความหนาวและความกลัวที่เข้าครอบงำจิตใจ จะขยับหนีไปไหนก็ไม่ได้ร่างกายเหมือนสูญสิ้นเรี่ยวแรง…มีหนทางเดียวคือให้ J มีสติมองดูสิ่งที่ตัวเองกำลังจะกระทำให้ชัดเจน หวังว่าเรื่องมันคงจะไม่เลวร้ายลงไปกว่านี้

แต่สิ่งที่ Hyde ภาวนากลับไม่เป็นผลเมื่อชายหนุ่มใช้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน มัดไปที่ข้อมือบางทั้งสองข้างอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายดิ้นรนขัดขืน Hyde เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นว่า J ไม่ยอมหยุดร่างเล็กยังคงพยายามขัดขืนดิ้นรนจนสุดแรงเพื่อจะออกห่างจากอีกฝ่าย แต่ก็โดนชายหนุ่มจับที่ข้อเท้าแล้วลากกลับมา กำปั้นหนัก ๆ ถูกชกลงที่ผิวอ่อนบางที่ท้องเต็มแรง จนร่างเล็กแทบจะอาเจียนเอาน้ำขมในช่องท้องออกมา Hyde นอนนิ่งไม่ไหวติงเพราะน้ำฝนที่สาดกระเซ็นลงบนใบหน้าจึงไม่ทำให้ร่างเล็กหมดสติ รู้สึกถึงทุกอย่างที่ชายหนุ่มกำลังกระทำกับร่างกายเขาแต่ก็ไม่อาจขัดขืนมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ดังคลอไปกับสายฝนที่ยังกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย กางเกงบอกเซอร์ขาสั้นที่อีกฝ่ายเป็นคนให้เขาใส่ถูกกระชากทิ้งออกไปอย่างไม่ใยดี

 Hyde หลับตากัดริมฝีปากแน่นไม่อยากคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาจ้องมองใบหน้าเรียวสวยที่หลับตาสะอื้นไห้ ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะเริ่มต้นทำงานของมันอีกครั้ง จากซอกคอเรื่อยไปที่ใบหูและมาหยุดอยู่ที่ปลายยอดอก ริมฝีปากอุ่นร้อนแนบสนิทสัมผัสกับผิวอ่อนบางที่เย็นยะเยียบแต่สิ่งที่ J กระทำไม่ได้กระตุ้นอารมณ์รักให้เกิด ตอนนี้มีแต่ความกลัวที่เข้าครอบงำจิตใจ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่าเรียวขาถูกแยกออกจากกัน ขาเรียวบางข้างหนึ่งถูกยกขึ้นพาดบ่าชายหนุ่ม มาถึงตอนนี้ Hyde เริ่มดิ้นรนขัดขืนขึ้นมาอีกครั้งแต่สองมือแกร่งก็จับสะโพกมนเอาไว้มั่น ก่อนที่ความเร่าร้อนของแก่นกายจะเริ่มต้นแทรกแซงเข้าไปหาจุดหมายปลายทางที่ไม่ต้อนรับ Hyde กรีดร้องเสียงหลงเจ็บเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

Sex ที่ปราศจากความรัก ความอ่อนโยน ไม่ได้รู้สึกยินยอมที่ถูกกระทำ ร่างกายเกร็งฝืนไปทุกส่วน…ยิ่งเกร็งก็ยิ่งเจ็บ…ความรู้สึกอุ่นชื้นที่สัมผัสได้จากด้านหลัง…คงเป็นเลือด…

“ไม่ !!! J อย่า…!! “ ร่างเล็กบางตะโกนเสียงลั่น พยายามฝืนรั้งร่างกายให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อชายหนุ่มยังจับสะโพกมนเอาไว้แน่นหนาและยังพยายามแทรกกายเข้ามาเรื่อย ๆ โดยที่ไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บปวดแค่ไหน เลือดสีแดงเข้มที่โดนน้ำฝนจนเหลือเพียงสีจาง ๆ ไหลลงไปตามเรียวขา…ร่างเล็กทำได้แค่กัดริมฝีปากจนแทบห้อเลือดภาวนาให้ตัวเองหมดสติไปไม่ต้องมารับรู้ถึงการกระทำครั้งนี้ได้ยิ่งดี ให้เขาตายไปซะเลยดีกว่าที่จะมาถูกกระทำเหมือนเขาไม่ใช่คน เป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ของชายหนุ่ม …

J ที่เหมือนอารมณ์โกรธบังตาจนมืดมิด ไม่สนแม้แต่ว่าร่างข้างใต้จะเจ็บปวดจากการกระทำของเขาแค่ไหน ชายหนุ่มยังคงพยายามแทรกกายเข้าไปเรื่อย ๆ เหมือนจะใช้ความใคร่ระบายอารมณ์โกรธแค้นที่กำลังครุกรุ่นอยู่ในจิตใจตอนนี้ให้หมดไป…

J เริ่มเร่งขยับกายหนักหน่วงมากขึ้นเมื่อฝืนดึงดันที่จะเข้าไปในตัวร่างเล็กบางได้จนหมด…เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังแว่วมากระทบโสตประสาทก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง…เสียงกรีดร้องของ Hyde ที่ดังลั่นแต่ชายหนุ่มดูเหมือนจะไม่ได้ยิน… J ยังคงเคลื่อนกายดุดันหมายจะให้อารมณ์ครุกรุ่นที่อยู่ในจิตใจได้ระบายลง…จนเมื่อทุกอย่างถูกปลดปล่อยร่างสูงหลั่งรินหยาดของเหลวอุ่นระอุเข้าไปในตัวร่างบางไม่มีเหลือ ขยับถอนกายออกมาของเหลวสีขาวขุ่นปนเปื้อนไปด้วยสีแดงจาง ๆ ไหลออกมาทันทีเมื่อเขาออกมา

ชายหนุ่มหอบหายใจเบา ๆ เหล่มองไปที่ร่างที่เขาใช้เป็นที่ระบายอารมณ์ Hyde หมดสติไปแล้วเพราะการกระทำที่ป่าเถื่อนของเขา J ทรุดกายลงนั่งเคียงข้างยกสองมือขึ้นกุมขมับแน่นเพราะอารมณ์ชั่ววูบเขาได้ทำร้าย Hyde ไปแล้ว…มันน่าจะรู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้นให้เพื่อนของตน…ทำให้ร่างเล็กเจ็บปวด อับอายยิ่งกว่าตาย แต่ทำไมเขากลับไม่รู้สึกดีขึ้น… J สะบัดหัวไล่ความคิดเงยหน้าขึ้นเพื่อให้น้ำฝนเย็น ๆ ช่วยชำระล้าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะผุดลุกขึ้นโอบอุ้มร่างเล็กขึ้นในอ้อมกอดพากลับบ้านพักไปอย่างรวดเร็ว

<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>

TBC.

Love Punish
By RaZen & Mima

-1-

“อย่าลืมแวะร้านเบสตรงถนน ## ก่อนนะ Ino” J บอกเพื่อนรัก..ผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอย่างกระตือรือร้น...

“อืม..ดึกป่านนี้ยังเปิดอีกเหรอวะ.. ไว้มาเอาพรุ่งนี้ก็ได้มั้ง..เบสมันคงไม่ระเหยไปหรอก..” Ino ขัดขึ้นขำ ๆ รู้อยู่หรอกว่าเป็นเบสที่อยากได้มานาน.. และคุณลุงเจ้าของร้านเพิ่งจะโทรไปบอกที่สตูวันนี้ว่าในที่สุดก็หาให้ได้แล้ว..

“โธ่.. ฉันอยากลองเล่นเร็ว ๆ.. เหอะน่า.. ถึงร้านปิดเราก็เรียกได้..ลุงแกบอกไว้แล้ว...” J ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู.. เวลาบนหน้าปัดบอกให้รู้ว่าล่วงเข้าวันใหม่ไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว...

สองหนุ่มวง LUNA SEA เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการไปอัดรายการสดของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง..เจ้าไวเปอร์คันงามของ J ถูกจอดไว้ที่สตูเพราะตอนเดินทางไปชายหนุ่มผมทองติดรถของเพื่อนรักไป.. และไม่คิดว่าจะเลิกดึกขนาดนี้.. เหตุนี้เจ้าตัวจึงคร้านที่จะย้อนกลับไปเอารถที่สตู.. ดังนั้นหน้าที่ขับรถพาไปส่งบ้านจึงตกเป็นของมือกีตาร์หน้าขรึมเพื่อนรักอีกจนได้...

ร้

านเบสที่ทั้งสองกำลังจะไป..เป็นร้านเก่าแก่ซึ่งรู้จักกันมานานในหมู่นักดนตรีด้วยกัน.. ด้วยเหตุนี้แม้แถวนั้นจะไม่ใช่ย่านการค้าคนพลุ่กพล่าน แต่ร้านนี้ก็ยังดำเนินกิจการมาได้ยาวนาน.. ประการสำคัญคือความซื่อสัตย์และเอาใจใส่ลูกค้าของลุงเจ้าของร้าน.. ขอเพียงบอกว่าต้องการเครื่องดนตรีรุ่นไหนชนิดใดคุณลุงก็สามารถเสาะแสวงหามาได้ทันที...

“จอดฝั่งนี้แหละ Ino ข้างโน้นห้ามจอด..จะได้ไม่ต้องไปวนรถให้เหนื่อย..เดี๋ยวฉันข้ามถนนไปเอง..” J บอกทันทีที่รถคันงามเคลื่อนมาถึงที่หมาย.. พลางปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างรวดเร็ว..
Ino พยักหน้ารับพลางหัวเราะ..นึกขำกับอาการเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นของเพื่อนตัวบึ้กนี่เหลือเกิน..บังคับรถเฟอรารี่คันงามจอดเทียบข้างทางอย่างนิ่มนวล...

“ข้ามถนนระวังนะ J” Ino เตือนอย่างเป็นห่วง..อีกฝ่ายหันมายิ้มให้อย่างขอบใจ..รีบเปิดประตูรถลงไปอย่างรวดเร็ว..

Ino มองเพื่อนเดินข้ามถนนไป..จนกระทั่งเห็นว่าเพื่อนรักข้ามฝั่งไปอย่างปลอดภัยแล้ว.. เจ้าตัวจึงก้มลงมองหาเพลงฟังแก้เหงา.. พลันสายตาทั้งคู่ก็เหลือบเห็นกระเป๋าเงินของเจ้าเพื่อนรักนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างเบาะที
่นั่งรถ.. Ino หยิบขึ้นมาพลิกดูจนแน่ใจก่อนจะส่ายหัวไปมายิ้ม ๆ..

“เงินไม่มี..มันจะถึงกันเอาตัวเข้าแลกมั้ยเนี่ย..” Ino ประชดออกมาเบา ๆ จัดการปลดเข็มขัดนิรภัยเดินลงมาจากรถอย่างเร่งรีบ.. ชายหนุ่มเหลียวมองซ้ายขวา..เมื่อเห็นว่าถนนว่างแล้วจึงเตรียมออกก้าวเดิน..

~~~~ ติ้ด...ติ้ด~~~

เสียงมือถือที่ดังขึ้นเรียกให้ Ino ต้องรีบกดรับด้วยความแปลกใจ..เรื่องอะไรด่วนรึเปล่า..ดึกป่านนี้แล้ว..

“Ino ครับ...”

“Ino ฉันทำกระเป๋าตังค์หายว่ะ..” เสียง J บอกมาอย่างร้อนรนปนเซ็งนิด ๆ...

“เออ...รู้แล้ว..มันหายมาอยู่ในมือฉันนี่แหละ..” Ino บอกขำ ๆ... ก้าวเท้าพาตัวเองข้ามถนนไปด้วย..

“อ้าว...ไปอยู่ที่นายได้ไงวะ..เออ.. งั้นเอามาให้ทีสิเพื่อน..” J วานหน้าตาเฉย..

~~~เอี๊ยดดด!!!! ปึกก!!!~~~

เสียงเบรครถอย่างรุนแรงดังมาจากภายนอกร้าน..และจากปลายสายอย่างสนั่นชัดเจนทำให้ชายหนุ่มผมทองชาวาบไปทั้งร่าง..

“Ino!!!….” J เรียกเพื่อนเสียงลั่น...วิ่งถลันออกมาจากร้านอย่างรวดเร็ว... ภาพที่เห็นตรงหน้าเกือบทำให้ชายหนุ่มทรุดลงไปทั้งตัว.. แต่ความห่วงเพื่อนมีมากกว่าสิ่งใด.. สองขาพาตนเองวิ่งมาที่ร่างของเพื่อนรักที่นอนนิ่งอยู่กลางถนนอย่างรวดเร็ว..

“Ino!!…Ino!! อย่าเป็นอะไรไปนะ...Ino!!” J เขย่าร่างไร้สติของเพื่อนอย่างลืมตัว.. เลือดสีแดงสดไหลรินออกจากจมูกและปากช้า ๆ.. ไม่มีอาการตอบรับใด ๆ จากร่างในอ้อมแขน..แม้เพียงนิด.. กระเป๋าเงินของ J ยังคงกำแน่นอยู่ในมือของเพื่อนรัก...ทุกอย่างเพื่อเพื่อนเสมอ..

“ชนแล้วหนีเลยว่ะ...เป็นไรมากเปล่าวะเนี่ย..”

“คุณครับ..อย่าเขย่าเลยครับ..เดี๋ยวรถพยาบาลก็มา...” อีกเสียงเตือนสติมา...

“คนขับตัวเล็ก ๆ ว่ะ.. สงสัยเป็นผู้หญิง...”

<<<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>>>

~~~ โรงพยาบาล ###~~~

ดวงตายาวรีมองไปยังร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดอย่างเหม่อลอย...ผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้ว..ยังไม่มีสัญญาณใด ๆ ตอบสนองกลับมาจากร่างที่นอนอยู่.. เวลายิ่งผ่านไปนานเท่าไร.. ยิ่งดูเหมือนว่าชายหนุ่มผมสีทองที่คอยเฝ้าอยู่ไม่ห่าง.. จะยิ่งมีสภาพไม่ต่างไปจากร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเลย...เหม่อลอย.. นิ่งเงียบ.. จมอยู่กับความคิดว่าทุกอย่าง..เป็นความผิดของตนเอง..

“J...กลับไปพักบ้างเถอะเพื่อน..” Shinya เตือนด้วยความห่วงใยพลางตบที่บ่าเบา ๆ..ส่ายหน้าไปมาอย่างท้อ ๆ เมื่อไม่มีคำพูดตอบกลับมาจากร่างที่นั่งอยู่เช่นเคย...
Shinya หันไปมองเพื่อนอีกสองคนที่นั่งมองอยู่.. ทั้ง Sugi และ Ryu ก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่รู้จะทำเช่นไรเหมือนกัน...

~~~ ติ้ด ๆๆ ~~

“Moshi Moshi...” Shinya ยกมือถือขึ้นรับอย่างรวดเร็ว... เดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อไม่ให้รบกวนคนป่วย.. และคนที่ดูเหมือนใกล้จะป่วยเต็มที....

“อะไรนะครับ!!...มีพยานยืนยันที่อยู่แน่นอน.. ปล่อยตัวไปแล้ว..” Shinya ถามเสียงดังอย่างลืมตัว...เสียงนั้นเรียกความสนใจจากทั้ง Ryu และ Sugi ให้ลุกขึ้นเดินมาหาด้วยความสนใจระคนแปลกใจ...
Shinya กดปิดมือถือ.. ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะยอมรับ...เล่าให้เพื่อนอีกสองคนที่ตามเรื่องมาด้วยกันโดยตลอดได้ฟังคร่าว ๆ...

“หมอนั่นมีพยานยืนยันที่อยู่หลายคนเลย...ตำรวจเขาสอบแล้ว...ไม่พบพิรุธอะไรเลย.. ก็เลยปล่อยตัวกลับไปแล้ว.. สรุปออกมาว่ามีโจรขโมยรถไป.. แล้วพอมันชน Ino มันก็เลยทิ้งรถแล้วหนีไป...อยากจะบ้า..โจรเนี่ยนะมันจะชนคนแล้วทิ้งรถหนีไป..”

“มีเรื่องอะไรกัน...” เสียงถามมาจากด้านหลังทำให้ทั้งสามคนที่ยืนคุยกันอยู่หันไปมองด้วยความตกใจ..เพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา.. J ไม่เคยสนใจไม่ว่าใครจะพูดหรือคุยอะไรกัน.. ไม่ว่าเรื่องไหนทั้งสิ้น.. แล้วทำไมวันนี้...

“เรื่อง Ino เหรอ...ตำรวจจับคนขับรถได้รึยัง...” J ถามมาอีก..มองหน้าเพื่อนไล่ไปทีละคน..ความสิ้นหวังที่เกาะกุมหัวใจอยู่... เริ่มทำให้เขาคิดไปเรื่อยว่า..บางที.. บางทีการที่ Ino ยังไม่ฟื้น..อาจเพราะยังหาตัวคนทำผิดมาลงโทษไม่ได้ก็เป็นได้.. บางที.. ถ้าจับคนร้ายได้.. Ino อาจจะกลับมา...
Shinya Ryu และ Sugi มองหน้ากันไปมา..ก่อนจะพยักหน้าให้กัน..เพราะถึงยังไงก็คงปิดต่อไปอีกไม่ได้นาน..

“ยังจับคนขับรถไม่ได้หรอก J... แค่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของรถคันที่ชน..เป็นคนดังซะด้วย..” Ryu บอกมาคนแรก..

“ใคร?..รถใคร?..” J ถามต่อไปอย่างร้อนรน..

“นักร้องนำ..วง L’Arc... Takarai Hideto...” เสียง Shinya ตอบมาเบา ๆ...

“นักร้อง..วง L’Arc..” J ทวนคำช้า ๆ...ภาพนักร้องนำร่างเล็กบาง..ปรากฏขึ้นในความทรงจำอย่างเรือนราง.. พร้อม ๆ กับอีกเสียงหนึ่งที่ดังแทรกขึ้นมา...

......... “คนขับตัวเล็ก ๆ ว่ะ.. สงสัยเป็นผู้หญิง...”....

“ใช่...เหมือนผู้หญิง..ใช่.. มันนั่นแหละ...ก็มันนั่นแหละเป็นคนขับ..ฉันได้ยินคนพูดตอนนั้นว่าคนขับตัวเล็ก ๆ เหมือนผู้หญิง...”

“J... ใจเย็นก่อนเพื่อน...” Sugi เรียกอีกฝ่ายเสียงดัง.. “ตอนแรกเราก็คิดอย่างนั้น.. แต่ตำรวจเขาเรียกไปสอบแล้ว.. หมอนั่นมีพยานยืนยันหลายคน.. คืนนั้นเขาไม่มีทางไปอยู่ที่นั่นได้.. J .. ตำรวจพบแค่รถของหมอนั่น..จอดทิ้งอยู่ข้างทางไม่ไกลจากจุดที่เกิดเหตุเท่านั้น.. รถเขาถูกขโมย..”

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>

ที่ลานจอดรถด้านหลังสตูดิโอ L’Arc... Ken และพวกทีมงานอีกสามสี่คนกำลังช่วยกันพานักร้องนำร่างเล็กของวง.. มาส่งที่รถกันอย่างทุลักทุเล.. เหตุก็เพราะเวลานี้ Hyde กำลังถูกติดตามอย่างหนักจากบรรดานักข่าวเพื่อจะถามถึงเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น..

“เอ้า..มือถือนาย..” Ken ส่งมือถือที่เพื่อนฝากไว้คืนให้.... “กลับไปพักให้สบายนะ Hyde...” บอกย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายขึ้นไปนั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว... มองรถที่ทางผู้จัดการหามาให้ใช้ชั่วคราวด้วยความพอใจ.. ไม่มีอะไรสะดุดตา.. คงไม่มีนักข่าวมาสนใจ..

Hyde พยักหน้ารับเบา ๆ ..โบกมือลาเพื่อนและพวกทีมงาน..ปิดประตูรถนั่งหลับตานิ่ง...ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง..โดนเรียกตัวไปสอบไม่รู้กี่ครั้ง.. เพื่อนฝูงก็ต้องมาเดือดร้อน.. งานเพลงก็เช่นกัน.. ทั้งที่คืนนั้นยังมีความสุขสนุกสนานอยู่แท้ ๆ.. รถที่ให้น้องยืมไปกลับถูกขโมยแล้วที่โชคร้าย.. โจรที่ขโมยรถกลับขับไปชนคนเสียอีก...เขาไม่ได้ปริปากบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้.. เพราะไม่อยากดึงน้องเข้ามาเกี่ยวข้อง.. วันนั้นหลังจากรู้เรื่องนี้..เขาก็รีบโทรถามน้องทันที.. ก็ได้รับคำยืนยันว่ารถหายไปจริง ๆ..

....Inoran มือกีตาร์วง LUNA SEA... จะเป็นอะไรมากรึเปล่าก็ไม่รู้...

~~~ ตรู้ด ~~ ตรู้ด ~~~

Hyde ลืมตาขึ้นช้า ๆ.. มองไปที่โทรศัพท์ด้วยความเบื่อหน่าย...มือเรียวเล็กเตรียมจะกดปิดเครื่องแล้ว..หากชื่อที่ปรากฏขึ้นมาทำให้ต้องรีบกดรับสายอย่างยินดี..

“Hyde.. ครับ”

“Haido-chan...นี่น้าเองนะ.. เป็นยังไงบ้างลูก.. น้าเห็นในข่าวเป็นห่วงแทบแย่.. โทรติดต่อก็ไม่ได้เลย..”
เสียงผู้เป็นน้าถามมาอย่างรวดเร็ว...ความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นเรียกรอยยิ้มจากผู้ฟังได้ทันที...

“ปิดเครื่องไว้ตลอดเลยครับ..ตั้งแต่เกิดเรื่อง..ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วครับน้า.. นี่ก็กำลังจะกลับไปที่ห้องแล้ว” Hyde ตอบเสียงร่าเริง..

น้า Hisako น้องสาวคนเล็กของแม่.. เคยเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก ๆ..จนป่านนี้ก็ยังคงรักและเป็นห่วงเขาอยู่เสมอมา.. น้าแต่งงานและได้ย้ายเข้ามาอยู่ในโตเกียวตามสามี.. ตั้งแต่ตอนที่เขาเรียนอยู่มัธยม.. ตอนเข้ามาที่โตเกียวแรก ๆ ก็ได้น้าสาวผู้นี้คอยดูแลเขาเหมือนเขาเป็นลูกคนหนึ่งมาโดยตลอด...

“น้าอยากไปพบก็ไปไม่ได้เลย.. นี่ที่บ้านก็..มีเรื่องยุ่ง ๆ..” เสียงพูดตอนท้ายประโยค..ฟังดูเหมือนผู้พูดกำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อ..

“เกิดอะไรขึ้นครับน้า..มีเรื่องอะไรครับ..” ถามกลับไปอย่างร้อนใจ..

“Hikaru-chan น่ะสิ.. Hyde ไม่รู้แกเป็นอะไรไป.. เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องมาเป็นอาทิตย์หนึ่งแล้ว..โรงเรียนก็ไม่ยอมไป.. นี่พ่อเขาก็โมโหจนจะตีกันตายอยู่แล้ว.. น้ากลุ้มใจจนไม่รู้จะทำยังไง.. ถามเท่าไหร่แกก็ไม่พูดอะไรเลย..” เสียงร้องไห้อย่างสุดกลั้นดังตามมาทันทีที่ได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นออกมา.. ทั้งที่รู้ว่าหลานมีเรื่องยุ่ง ๆ มากพอแล้ว.. แต่เธอก็ไม่รู้จะหาทางออกได้อย่างไร..

“น้า...ทำใจให้สบายไว้ก่อนนะครับ..คุยกันทางนี้ไม่ค่อยสะดวก.. เอาอย่างนี้เดี๋ยวผมแวะเข้าไปหานะครับ..” Hyde เสนอขึ้นทันที...

“จริงเหรอ Haido-chan..” เสียงถามย้ำอย่างยินดี..ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ “น้ารบกวนเธออีกแล้ว..แต่.. ถ้าเธอมาถาม Hikaru-chan อาจยอมฟังเธอก็ได้.. ช่วยน้าหน่อยนะจ๊ะ...Hyde”

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

แสงแดดยามบ่ายส่องรอดช่องว่างของผืนผ้าม่านที่ปิดสนิทเข้ามาภายในห้องที่มืดมิด...เด็กสาววัยสิบแปดปีผู้เป็นเจ้าของห้อง..นั่งซุกตัวอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือ..ดวงตากลมโตแดงช้ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก.. เค้าหน้าของสาวน้อยผู้นี้ละม้ายคล้ายญาติผู้พี่มากจนเกือบจะเหมือนเป็นพี่น้องกัน..
เสียงเปิดประตูห้องทำให้เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว..

ทันทีที่เห็นร่างผู้ที่ก้าวเข้ามา.. น้ำตาที่ทำท่าว่าจะเหือดแห้งไปแล้วกลับไหลทะลักออกมาอีกอย่างรวดเร็ว.. ร่างบอบบางของเด็กสาวโผเข้าสวมกอดอีกฝ่ายไว้แน่น...

“พี่ Hyde...นี่พี่จริง ๆ เหรอคะ..” เสียงเรียกชื่อแหบโหยสั่นเครือ...

“ก็พี่น่ะสิ... เป็นอะไรไป..ร้องไห้ทำไมบอกพี่ได้มั้ย..” Hyde ลูบหัวปลอบโยนเบา ๆ... ดันร่างเด็กสาวออกห่างเล็กน้อย.. เช็ดน้ำตาที่ผิวแก้มใสให้อย่างอ่อนโยน...

Hikaru ส่ายหน้าไปมา.. โผเข้ากอดอีกฝ่ายไว้อีกครั้ง.. Hyde ถอนใจเบา ๆ... โอบไหล่พาเดินมานั่งลงบนเตียง.. กอดร่างเด็กสาวไว้หลวม ๆ ปล่อยให้ญาติผู้น้องร้องไห้ต่อไปเงียบ ๆ..

“Hika-chan ไม่เชื่อฟังพี่..แสดงว่าไม่รักพี่แล้วใช่มั้ย..” Hyde ถามด้วยเสียงน้อยใจ...ลอบมองใบหน้าเด็กสาวไปด้วยขณะที่พูด...ดวงตากลมโตดูเจือไปด้วยความวิตก..หวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน..

“ไม่ค่ะ..” เด็กสาวตอบสั้น ๆ พยายามข่มกลั้นอาการสะอื้นของตัวเอง…Hyde อมยิ้มให้น้องสาวที่เป็นลูกของน้าอย่างอ่อนโยน…มือข้างหนึ่งก็ลูบไปที่เส้นผมนุ่มเบา
ๆ

“ถ้าอย่างนั้นบอกพี่ได้รึยัง ? ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไม Hika-chan ต้องมาหลบร้องไห้อยู่คนเดียว” Hyde พยายามถามถึงสิ่งที่ทำให้น้องสาวผู้แสนร่าเริงของเขาเป็นทุกข์ Hikaru เม้มริมฝีปากแน่นเสียงสะอื้นเริ่มหายไปเหลือเพียงหยาดน้ำตาใส ๆ ที่กลบดวงตาทั้งสองข้าง

“หือ ? ว่าไงบอกพี่ได้มั้ย?” Hyde ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่พยายามคาดคั้นเด็กสาวมากเกินไป

“ร…รถ…หนูขับรถชนคนตาย !! “ Hikaru โพล่งออกมาถึงสิ่งที่ถูกเก็บเอาไว้ในใจตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์เรื่องที่เธอไม่กล้าปรึกษาแม้แต่พ่อแม่ แต่คำตอบของเด็กสาวทำเอา Hyde ต้องรั้งไหล่ Hikaru ออกจากอ้อมกอดที่โอบกอดเธอเอาไว้หลวม ๆ จ้องมองไปที่ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาอย่างแปลกใจและตกใจ

“เมื่อไหร่ ? “ Hyde ถามกลับก่อนจะจ้องมองใบหน้าเด็กสาวแน่วนิ่ง

“วันที่หนูกลับจากไปเที่ยว…ที่ก่อนหน้านั้นหนูขอยืมรถพี่เพื่อจะไปเที่ยวกับเพื่อน…แ
ล้วคืนนั้นตอนที่ส่งเพื่อน ๆ หมดแล้วหนูกำลังจะกลับ…แล้ว…แล้ว…” เด็กสาวหยุดคำพูดไว้แค่นั้นน้ำตาที่พยายามหยุดไปเมื่อกี้ไหลลงมาอีกรอบพร้อมกับร่างที่สั่นระริกเพราะแรงสะอื้น

“แต่ Hika-Chan บอกพี่ว่ารถโดนขโมยไม่ใช่เหรอ ?” Hyde ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนก็หลังจากที่เขาถูกเรียกตัวไปสอบปากคำเรื่องการเป็นเจ้าของรถที่ชนมือกีตาร์วง Luna Sea เขาก็รีบโทรกลับมาหา Hikaru ที่มาขอยืมรถไปก่อนวันเกิดเหตุ 2-3 วัน…โดยที่เขาเป็นคนขับเอาไปให้เองด้วยซ้ำ

“ม…ไม่…ใช่…หนูเองค่ะ…หนูชนเขา…แล้วหนีมาเพราะความกลัวหนูเลยทิ้งรถไว้…แล้วขึ้นแท๊ก
ซี่กลับมา” เด็กสาวอธิบายพร้อมน้ำตาเสียงสะอื้นยิ่งดังมากขึ้นกว่าเก่า เมื่อคิดไปถึงความผิดที่เธอจะได้รับหากถูกจับได้ Hyde ดึงเด็กสาวเข้ามากอดเอาไว้แน่นตอนนี้คงมีแค่เขาคนเดียวที่จะปกป้องน้องสาวผู้น่ารักคนนี้ได้ Hyde ลูบหัวเด็กสาวเบา ๆ อย่างอ่อนโยนพยายามจะปลอบใจไม่ให้คิดอะไรเกินกว่าเหตุ

“ไม่เป็นไรนะ…พี่จะช่วยเอง ตอนนี้ตำรวจก็สรุปไปแล้วว่าเป็นโจรขโมยรถไป เพราะฉะนั้น Hika-chan ต้องใจเย็น ๆ ไม่ต้องบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ ให้พวกเรารู้กันแค่สองคน…พี่จะปกป้อง Hika-chan เองไม่ต้องกลัว..” Hyde พยายามปลอบเด็กสาวให้คลายความกังวล Hikaru ก็พยักหน้าทั้งน้ำตาช้า ๆ คนที่เธอจะพึ่งคงมีแค่พี่ชายคนนี้เท่านั้น

“อีกอย่างนะคนที่ Hika-chan ขับรถชนเขายังไม่ตาย เพราะฉะนั้น Hika-chan ยังไม่ได้ฆ่าใคร…” Hyde บอกเรื่องที่ท่าทางเด็กสาวจะกังวลมากเป็นพิเศษ เพราะในใจคงรู้สึกกลัวเมื่อคิดว่าตัวเองฆ่าคนตาย

“พี่รู้จักเขาเหรอคะ ” Hikaru เงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของพี่ชายเพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอไม่กล้าออกไปไหนไม่แม้แต่จะดูโทรทัศน์หรืออ่านหนังสือพิมพ์ เพราะกลัวว่าภาพในนั้นจะมีหน้าเธอเป็นคนร้ายที่ตำรวจต้องการตัว

“รู้สิ…” Hyde ตอบรับเบา ๆ พร้อมกับสายตาสำนึกผิดที่เหม่อมองไปทางอื่น….Inoran มือกีตาร์ Luna Sea … ใครจะไม่รู้จักเขา….

<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>

TBC....